سه سناریو برای انتخابات میان دوره‌ای ۲۰۲۶

تشریح وضعیت انتخابات میاندوره‌ای آمریکا:

انتخابات میاندوره‌ای در نظام سیاسی آمریکا، کارویژه‌ای فراتر از یک رویداد صرفاً داخلی دارد. این انتخابات که در میانهٔ دورهٔ ریاست جمهوری برگزار می‌شود، درواقع سازوکاری برای تعدیل قدرت رئیس جمهور و بازتوزیع توازن قوا در واشنگتن به شمار میرود. تمامی ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و حدود یک سوم از ۱۰۰ کرسی مجلس سنا در این انتخابات بازسازی می‌شوند. از منظر نظریهٔ موازنهٔ قوا در سیستم ریاست جمهوری، هرگاه یک حزب همزمان کاخ سفید و کنگره را در اختیار داشته باشد، انتخابات میاندوره‌ای به مثابهٔ ترمزی بر اجرای بی‌قید و شرط دستورکار ریاست جمهوری عمل می‌کند. داده‌های تاریخی نشان می‌دهد که از سال ۱۹۴۶ تاکنون، در بیش از ۹۰ درصد موارد، حزب صاحب کاخ سفید در انتخابات میاندوره‌ای کرسی‌های خود را در مجلس نمایندگان از دست داده و بطور میانگین ۲۸ کرسی را واگذار کرده است. این الگوی ساختاری، بستر تحلیلی مناسبی برای بررسی پیامد‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی پیشِ روی انتخابات نوامبر ۲۰۲۶ فراهم می‌آورد.

احتمال پیروزی هر یک از احزاب و تأثیر آن بر اوضاع سیاسی جهان:

شواهد آماری موجود حکایت از آن دارد که حزب جمهوری‌خواه با چالش جدی در حفظ اکثریت مجلس نمایندگان روبروست. بنابر تازه‌ترین پیش‌بینی‌های مراکز معتبر انتخاباتی در آمریکا، احتمال پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان به حدود ۵۹ تا ۶۰ درصد رسیده است. نرخ محبوبیت دونالد ترامپ در نظرسنجی‌ها به محدودهٔ ۳۶ تا ۴۰ درصد سقوط کرده و فاصلهٔ رأی عمومی به نفع دموکرات‌ها طی ماه‌های اخیر حدود ۶ تا ۷ درصد بوده است. با اینحال، جمهوری خواهان با اتکا به بازتقسیم حوزه‌های انتخاباتی در تگزاس، میزوری، ایندیانا و فلوریدا که حدود ۱۲ تا ۱۴ کرسی جدید برای آنها به ارمغان آورده، و همچنین برتری مالی قابل توجه با بیش از ۶.۵ میلیارد دلار بودجهٔ انتخاباتی در برابر ۳.۳ میلیارد دلار دموکراتها، شانس خود را برای حفظ اکثریت مجلس نمایندگان زنده نگه داشته‌اند. در مجلس سنا، اما وضعیت متفاوت است و جمهوری‌خواهان با اکثریت ۵۳ کرسی در برابر ۴۷ کرسی، شانس ۶۰ درصدی برای حفظ کنترل این مجلس دارند. سناریوی محتمل، به‌ویژه با توجه به حمایت تاریخی رأی‌دهندگان از حزب مخالف در انتخابات میاندوره‌ای، تشکیل کنگره‌ای با کنترل دموکرات‌ها بر مجلس نمایندگان و جمهوری‌خواهان بر سناست. چنین وضعیتی، علاوه بر فلج‌کردن قوهٔ مقننه در ایالات متحده، به تضعیف جدی توان این کشور در مدیریت بحران‌های بین‌المللی خواهد انجامید و فضای بی‌ثباتی را در معادلات جهانی و به‌ویژه خاورمیانه تشدید می‌کند.

سه سناریوی احتمالی:

بر اساس ترکیب‌های محتمل از نتایج انتخابات سراسری نوامبر ۲۰۲۶، سه سناریوی اصلی قابل تصور است که هر یک پیامد‌های متمایزی برای سیاست داخلی و خارجی آمریکا به همراه خواهد داشت:

۱. سناریوی نخست، پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان و حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در سنا:

این محتمل‌ترین گزینه بر اساس پیش‌بینی‌های مراکز معتبر انتخاباتی است. در این وضعیت، دموکرات‌ها کنترل مجلس نمایندگان را به دست می‌گیرند، اما سنا در اختیار جمهوری‌خواهان باقی می‌ماند. پیامد فوری آن، فلج‌شدن قوهٔ مقننه، آغاز روند استیضاح سوم ترامپ در مجلس نمایندگان و محدودشدن جدی اختیارات نظامی رئیس‌جمهور برای ادامهٔ جنگ علیه ایران است، هرچند محکومیت و عزل ترامپ در سنا به دلیل اکثریت جمهوری‌خواهان و نیاز به دو سوم آرا، ناممکن خواهد بود و روند استیضاح بیش از هر چیز به یک کارزار سیاسی طولانی و فلج‌کننده برای دولت تبدیل می‌شود.

۲. سناریوی دوم، حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در هر دو مجلس نمایندگان و سنا:

در این حالت، ترامپ با کنگره‌ای هم‌رنگ و همسو مواجه میشود و میتواند با قدرت بیشتری به جنگ‌افروزی و تشدید تحریم‌ها علیه ایران ادامه دهد، اما هزینه‌های اقتصادی روزافزون جنگ، افزایش قیمت بنزین و تورم، و نارضایتی عمومی حتی در میان رأی‌دهندگان سنتی جمهوری‌خواه، او را در موقعیت شکننده‌ای قرار خواهد داد. این وضعیت همچنین می‌تواند به شکاف در درون خود حزب جمهوری‌خواه و افزایش فشار‌های بین‌المللی برای پایان دادن به جنگ منجر شود.

۳. سناریوی سوم، پیروزی قاطع دموکرات‌ها در هر دو مجلس (تغییر کامل موازنه):

اگر دموکرات‌ها علاوه بر مجلس نمایندگان، کنترل سنا را نیز به دست آورند، ترامپ با یک کنگرهٔ کاملاً مخالف رو‌به‌رو خواهد شد. در این سناریو که کمترین احتمال آماری را دارد، نه تنها امکان استیضاح و حتی محکومیت ترامپ در سنا (در صورت کسب دو سوم آرا) وجود خواهد داشت، بلکه مسیر تغییر اساسی در سیاست خارجی آمریکا از جمله کاهش کمک‌های نظامی به اسرائیل و تغییر رویکرد واشنگتن در قبال ایران هموارتر می‌شود. با این حال، حتی در این حالت نیز لابی‌های صهیونیستی نظیر ایپک و صنایع نظامی، کارزار سنگینی برای مهار این تغییرات به راه خواهند انداخت.

این سه سناریو، چارچوبی روشن و شفاف برای تحلیل پیامد‌های هرگونه نتیجهٔ انتخاباتی فراهم می‌آورد و نشان می‌دهد که خروجی نهایی انتخابات، فارغ از جزئیات آن، به طور مستقیم بر شدت یا تداوم جنگ‌افروزی علیه ایران و همچنین سرنوشت سیاسی ترامپ تأثیرگذار خواهد بود.

تأثیر بر جنگ اخیر محور صهیونیستی_آمریکایی علیه ایران و نقش لابی‌های مهم:

جنگ علیه ایران که نزدیک به شش ماه از آغاز آن می‌گذرد، به یکی از تعیین کننده‌ترین عوامل تأثیرگذار بر سرنوشت جمهوری خواهان در این انتخابات تبدیل شده است. مشاوران ارشد ترامپ بصراحت اذعان کرده‌اند که جنگ ایران بشدت در حال تضعیف شانس انتخاباتی حزب جمهوری‌خواه است. افزایش قیمت بنزین و هزینه‌های زندگی ناشی از این جنگ، رأی دهندگان آمریکایی را که پیش‌تر حامی رویکرد نظامی ترامپ بودند، به مخالفت با سیاست‌های فعلی ترامپ سوق داده است. در این میان، لابی‌های صهیونیستی نقش بی‌بدیلی در شکل‌دهی به این معادله ایفا می‌کنند. کمیتهٔ امور عمومی آمریکا_اسرائیل (AIPAC) با صرف بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در چرخهٔ انتخابات ۲۰۲۶، در رقابت‌های مقدماتی و ویژه‌ای که تاکنون برگزار شده، حمایت از ۱۸۸ نامزد موفق را در کارنامه دارد و ۱۴ نامزد مخالف اسرائیل را در همین رقابت‌های درون حزبی شکست داده است. بعنوان نمونه، در انتخابات ویژهٔ حوزه چهاردهم کالیفرنیا، عایشه وهاب با وجود هزینهٔ ۴.۴ میلیون دلاری ایپک برای حمایت از رقیبش، توانست با کسب ۵۳.۱ درصد آرا پیروز شود و در رقابت مقدماتی سنای میشیگان نیز عبدالاله السید با وجود صرف بیش از ۳۰ میلیون دلار توسط این لابی، در رقابت درون حزبی دموکرات‌ها به برتری رسید. با این حال، گزارش‌ها نشان میدهد که نفوذ این لابی در حال کاهش است و در پی حمایت از جمهوری خواهانی که نتیجهٔ انتخابات ۲۰۲۰ را تأیید نکردند و همچنین کارزار علیه نامزد‌های پیشروی دموکرات، موجی از مخالفت با AIPAC در درون حزب دموکرات شکل گرفته است. با توجه به اینکه تصمیمات کنگره تأثیر مستقیمی بر سیاست خارجی، کمک‌های نظامی، تحریم‌ها و بودجهٔ فدرال دارد، هرگونه تغییر در ترکیب کنگره میتواند مسیر جنگ علیه ایران را دستخوش دگرگونی کند. در صورت پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان، فشار برای محدودسازی اختیارات نظامی ترامپ و تغییر رویکرد واشنگتن در قبال تهران افزایش چشمگیری خواهد یافت. لازم به تأکید است که تمامی ارقام یادشده مربوط به نتایج قطعی رقابت‌های مقدماتی و ویژه است و نتیجهٔ نهایی انتخابات سراسری نوامبر ۲۰۲۶ همچنان نامعلوم باقی مانده است.

احتمال استیضاح ترامپ و پیامد‌های کلی: 

بر اساس داده‌های موجود، در صورت پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان، سناریوی استیضاح دونالد ترامپ به یکی از محتمل‌ترین گزینه‌های پیشِ روی واشنگتن تبدیل خواهد شد. اخیرا چندین بار موضوع استیضاح در دورهٔ دوم ریاست جمهوری ترامپ ارائه شده است و بازار‌های پیش بینی احتمال استیضاح را تا ۶۸ درصد نیز برآورد کرده‌اند. خود ترامپ نیز به هم‌حزبی‌های خود هشدار داده که در صورت از دست دادن کنگره، با استیضاح مواجه خواهد شد. با اینحال، حتی در صورت رأی گیری مجلس نمایندگان به استیضاح، محکومیت در سنا که به دو سوم آرا نیاز دارد، با توجه به اکثریت جمهوری‌خواهان، بسیار دشوار به نظر می‌رسد. بنابراین، محتمل‌ترین پیامد، نه عزل ترامپ، بلکه فلج‌شدن قوهٔ مجریه از طریق انبوهی از تحقیقات، احضار‌ها و جلسات استماع کنگره خواهد بود که مدیران ارشد اجرایی را درگیر کرده و عملاً دستورکار ریاست‌جمهوری را زمین‌گیر میکند. این وضعیت که برخی تحلیلگران از آن به عنوان (مرگ خزندهٔ دولت) یاد می‌کنند، توانایی واشنگتن برای ادامهٔ جنگ‌افروزی در منطقه را به شدت محدود خواهد کرد. افزون بر این، نارضایتی فزایندهٔ رأی دهندگان از سیاست‌های اقتصادی، تورم و افزایش هزینه‌ها که ریشه در بحران‌آفرینی‌های خارجی دارد، حزب جمهوری‌خواه را در موقعیت دفاعی شکننده‌ای قرار داده که به نوبهٔ خود فضای سیاسی آمریکا را برای هرگونه ماجراجویی نظامی جدید ناامن می‌سازد.

کلام پایانی

انتخابات میاندوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶ آمریکا را باید نقطه‌ای حساس در تقابل راهبردی میان محور مقاومت و جبهه‌ی صهیونیستی_آمریکایی به شمار آورد. داده‌های موجود نشان میدهد که جنگ فرسایشی علیه ایران، نه تنها به برتری قاطع واشنگتن نیانجامیده، بلکه هزینه‌های اقتصادی و سیاسی آن برای دولت ترامپ روزافزون بوده است. با این حال، نباید از این واقعیت غافل شد که ساختار قدرت در آمریکا، فارغ از ترکیب کنگره، همچنان تحت سلطه‌ی لابی‌های صهیونیستی و صنایع نظامی است و هرگونه تغییر در موازنه‌ی کنگره، هرچند می‌تواند سرعت یا ابزار‌های جنگ‌افروزی را تعدیل کند، اما به معنای دگرگونی بنیادین در راهبرد کلان واشنگتن علیه جمهوری اسلامی نخواهد بود. پیروزی‌های پراکندهٔ نامزد‌های مخالف اسرائیل در رقابت‌های مقدماتی، هرچند نشانه‌هایی از شکاف در اجماع سنتی حامیان اسرائیل را آشکار می‌سازد، اما این جریان هنوز به اقلیتی ناهمگون و فاقد قدرت کافی برای تغییر مسیر اصلی سیاست خارجی آمریکا محدود است. از سوی دیگر، سناریوی استیضاح ترامپ، حتی در صورت تحقق در مجلس نمایندگان، به دلیل اکثریت جمهوری‌خواه در سنا به محکومیت و عزل او منجر نخواهد شد و بیش از هر چیز، به فلج‌سازی دستگاه اجرایی و کاهش کارآمدی دولت خواهد انجامید که خود می‌تواند فرصت‌هایی موقت برای کاهش فشار بر ایران فراهم آورد. لذا، این امر نه یک گشایش راهبردی قطعی، بلکه فضایی نسبی و موقت برای کاهش تنش‌ها و مدیریت بهتر بحران‌های منطقه‌ای است که مشروط به بهره‌گیری هوشمندانهٔ محور مقاومت از این رخنه‌های موقتی در سیستم تصمیم‌گیری واشنگتن خواهد بود. در نهایت، نباید فراموش کرد که اراده‌ی اصلی برای تغییر معادلات، همچنان در میدان مقاومت و ایستادگیِ مردم منطقه شکل می‌گیرد و تحولات سیاسی آمریکا، هرچند تأثیرگذار، اما تعیین‌کننده‌ی نهایی سرنوشت این نبرد نخواهد بود.