رصدداخلی

محاصره باید در میدان شکسته شود

شلیک موفق و غافلگیرانه موشک‌های بالستیک ساحل‌به‌دریا به سمت ناو هواپیمابر و ناوشکن آمریکایی، افسانه شکست‌ناپذیری و امنیت مطلق شناور‌های تروریستی آمریکا را فرو ریخت. کشف، رهگیری و هدف‌گیری اهداف متحرک دریایی از ساحل در فاصله‌های ۱۸۰ تا ۳۰۰ کیلومتری، توانمندی نادر و پیچیده‌ای است که ثابت کرد گره کور محاصره دریایی دشمن، تنها با «شمشیر اقتدار» باز می‌شود. ایران دیگر اجازه بازی موش و گربه و مدیریت زمان تا انتخابات نوامبر را به کاخ سفید نخواهد داد؛ محاصره باید در میدان شکسته شود. موفقیت زنجیره عملیاتی ایران در کشف و عبور از لایه‌های دفاعی، از یک فناوری پنهان و قدرتمند رونمایی کرد که محاسبات ریسک‌پذیری سنتکام را کاملاً به هم ریخته است. جغرافیای نبرد به نفع ایران است؛ در حالی که واشنگتن باید خطوط لجستیکی خود را از هزاران کیلومتر دورتر پشتیبانی کند، چرا که ایران در آب‌های خانگی می‌جنگد. در نهایت، این نبرد یک دوئل مالی پرهزینه برای پنتاگون ساخته است. /کیهان

نان و موشک؛ یک دوگانه انحرافی!

برای کشوری مانند جمهوری اسلامی ایران که در قلب ژئوپلیتیک جهان ایستاده و نظم مستقر جهانی را به چالش کشیده در جهانی که حقوق بین‌الملل زیر چکمه‌های قدرت نظامی خرد شده، نان بدون قدرت تنها یک وعده فریبنده برای غارت شدن است.. اقتصاد در خلأ رشد نمی‌کند؛ اقتصاد بر بستری از ثبات و پیش‌بینی‌پذیری استوار است که هر دوی آنها محصول اقتدار است. کسانی که مدعی‌اند برای بهبود وضعیت معیشت باید از ابزار‌های قدرت راهبردی اعم از توان موشکی، نفوذ منطقه‌ای و فناوری هسته‌ای عقب‌نشینی کرد، آدرس غلطی می‌دهند که انتهای آن به فلاکت دائم ختم می‌شود. تجربه تاریخی نشان داده دشمن، زمانی که ابزار‌های دفاعی یک ملت را می‌گیرد، برای آنها سفره‌ای پهن نمی‌کند، بلکه آنها را برای بلعیده شدن آماده می‌کند. استقلال سیاسی و قدرت نظامی، در واقع حصار معیشت است. وقتی این حصار فروبریزد، سرمایه، منابع و نیروی انسانی یک کشور در مسیر تامین منافع قدرت‌های سلطه‌گر قرار می‌گیرد. در واقع، هزینه‌ای که یک ملت برای «قدرتمند بودن» می‌پردازد، نوعی بیمه استراتژیک برای بقای طولانی‌مدت اقتصاد است. /وطن امروز

بایسته‌های جمهوری سوم

روزنامه اعتماد نوشت: در جمهوری سوم، اگر هدف، حفظ و تقویت نظام سیاسی و فراهم کردن امکان تحقق آرمان‌های اولیه انقلاب باشد، مهم‌ترین ضرورت، بازاندیشی در شیوه تحقق این آرمان‌ها، تصحیح خطا‌های گذشته و بازسازی نظم و نهاد‌های کشور است. امروز جمهوری اسلامی برای ورود به مرحله‌ای تازه، بیش از هر چیز به اصلاح نهادها، افزایش اعتماد عمومی و فراهم کردن زمینه مشارکت عمومی نیازمند است. این مسیر فاصله گرفتن از آرمان‌های انقلاب نیست، بلکه بازگشت به همان قول‌و‌قرار‌های نخستین انقلاب است: خدمت به مردم، تامین عدالت، حفظ کرامت انسان‌ها و ساختن جامعه‌ای که بتواند الگویی از پیشرفت، اخلاق، آزادی، امنیت و زندگی شایسته باشد. جامعه امروز ایران در نقطه‌ای ایستاده که بازسازی و ترمیم، بیش از همیشه به یک ضرورت ملی تبدیل شده است. جنگ، بحران‌های اقتصادی و فرسایش ظرفیت‌های مادی، بخشی از «سخت‌افزار» جامعه، یعنی انسان‌ها، زیرساخت‌ها، سرمایه‌ها و سازمان‌ها را تحت فشار قرار داده است. همزمان «نرم‌افزار» جامعه، یعنی اعتماد، اخلاق، ارزش‌ها، فرهنگ و قواعد تنظیم‌کننده روابط میان مردم و نهاد‌ها نیز نیازمند بازسازی و تقویت است. با این حال، جامعه با سرمایه‌های انسانی، فرهنگی و اجتماعی همچنان پابرجاست و می‌تواند پایه عبور از این مرحله باشد.

خصوصی‌سازی قرار بود چه چیزی را تغییر دهد؟

انتقال مدیریت در بخش خودرو به بخش خصوصی با این انتظار همراه بود که شرکت از نظر بهره‌وری، ساختار مالی، تولید، کیفیت و توسعه محصول عملکرد بهتری پیدا کند. اما برای مصرف‌کننده، یکی از ملموس‌ترین تغییرات این دوره، افزایش شدید قیمت خودرو بوده است. البته اصلاح قیمت‌ها در شرایط تورمی و افزایش هزینه تولید می‌تواند برای بقای خودروسازان ضروری باشد. با این حال، زمانی می‌توان از موفقیت اصلاح ساختار و خصوصی‌سازی سخن گفت که افزایش قیمت در کنار خود، دست‌کم بخشی از منافع آن را در قالب افزایش تولید، کاهش زیان، بهبود کیفیت، توسعه محصول و ارتقای بهره‌وری نیز به مصرف‌کننده بازگرداند. از این منظرما نیازمند یک ارزیابی جامع‌تر هستیم؛ ارزیابی‌ای که در کنار قیمت خودرو، تغییر تیراژ تولید، زیان انباشته، هزینه‌های مالی، بهره‌وری، کیفیت محصولات و عملکرد شرکت‌های زیرمجموعه را نیز بررسی کند. در نهایت، پرسش افکار عمومی همچنان پابرجاست. خصوصی‌سازی قرار بود برای مصرف‌کننده چه چیزی را بهتر کند؛ افزایش تولید و کیفیت و دسترسی یا صرفا افزایش‌های پی‌درپی قیمت؟! / همشهری

نگذاریم حاشیه‌سازان غالب شوند

حمیدرضا گودرزی، عضو فراکسیون مستقلین مجلس در روزنامه ایران نوشت: متأسفانه همچنان شاهد هستیم که اقلیتی پرسر و صدا و پرحاشیه با برخی اظهارات و اقدامات خود بر طبل اختلاف و تفرقه می‌کوبند و به ایجاد دودستگی و التهاب در جامعه دامن می‌زنند. این درحالی است که در شرایط کنونی، بیش از هر چیز به آرامش، عقلانیت و همدلی نیاز داریم و نباید اجازه دهیم هیاهوی یک اقلیت، فضای سیاسی و اجتماعی کشور را تحت تأثیر قرار دهد. امروز از اکثریت مجلس و جامعه انتظار می‌رود بدون توجه به هیاهو و سر و صدای جریان‌های حاشیه‌ساز، بر نقاط اشتراک تمرکز کنند و اختلافات را به مسأله اصلی کشور تبدیل نکنند. ما می‌توانیم در بسیاری از موضوعات سیاسی و اجرایی با یکدیگر اختلاف‌نظر داشته باشیم، اما در دفاع از منافع ملی، امنیت و تمامیت کشور باید یکدل و یکصدا باشیم. در برابر دشمن خارجی، اختلافات داخلی نباید به نقطه ضعف کشور تبدیل شود. حفظ وحدت به معنای کنار گذاشتن همه اختلاف‌نظر‌ها نیست؛ بلکه به این معناست که اجازه ندهیم اختلافات، برمنافع مشترک و مصالح ملی غلبه کند. این همان ضرورتی است که پیام رهبرانقلاب در هفته وحدت بار دیگر پیش روی همه ما قرار داده است.

قالیباف: اگر حمله کنید شرکت‌های نفتی و گازی آمریکایی را می‌زنیم

محمد باقر قالیباف در پاسخ به لفاظی‌های اخیر پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا در حساب کاربری خود در شبکه‌ایکس نوشت: ساده و قابل فهم است: زنجیره تولید نفت و گاز در این منطقه گسترده و پراکنده، در دسترس، و آسیب‌پذیر است. شرکت‌های نفتی و گازی آمریکایی که در این آب‌ها و تأسیسات فعالیت می‌کنند نیز همین‌قدر آسیب‌پذیرهستند. اگر به دارایی‌های ما حمله کنید، مورد حمله قرار خواهید گرفت. ما این توانایی را قبلاً ثابت کرده‌ایم. از پایگاه‌های نظامی‌تان که غیرعملیاتی شده‌اند، بپرسید. /مهر

انتقاد حامی پزشکیان به بی‌برنامگی دولت

حسین سلاح‌ورزی، رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران نوشت: دولت در نیمه راه، دیگر نمی‌تواند همه ضعف‌ها را به گذشته و بحران‌ها نسبت دهد. دعوت از مردم و کارشناسان برای ارائه راه‌حل، زمانی معنا دارد که دولت سازوکاری روشن برای تبدیل نظر به تصمیم داشته باشد. پیشنهاد‌ها کجا بررسی می‌شوند؟ چه کسی میان گزینه‌های متعارض داوری می‌کند؟ کدام دستگاه مسئول اجراست؟ نتیجه در چه زمانی سنجیده خواهد شد؟ و اگر برنامه به نتیجه نرسید، چه کسی مسئولیت آن را می‌پذیرد؟ اگر پاسخی برای این پرسش‌ها وجود نداشته باشد، «ما آماده شنیدن هستیم» به‌تدریج از یک فضیلت به پوششی برای تعلل تبدیل می‌شود. نگرانی اصلی اینجاست. دو سال گذشته، اما هنوز در بسیاری از حوزه‌ها نمی‌دانیم برنامه عملی دولت چیست، مسئول مستقیم هر ناکامی کیست و چرا مدیر یا سیاستی که نتیجه نداده همچنان بدون ارزیابی جدی ادامه پیدا می‌کند. از ترمیم تیم اجرائی، بازنگری در برخی سیاست‌ها و کنار گذاشتن شیوه‌های آزموده و ناموفق نیز نشانه‌ای متناسب با ابعاد مشکلات دیده نمی‌شود. باید میان خوش‌نیتی و توانایی تمایز گذاشت. /انصاف نیوز