رصدداخلی

دستیار رئیس جمهور: شوك‌ تحریم تا آشپزخانه رفته

علی ربیعی، دستیار اجتماعی رئیس جمهوردر اعتماد نوشت: ديگر نمي‌توان با نگاه سنتي و انتظار براي «پايان بحران‌ها» به مديريت امور پرداخت. واقعيت تلخ اما روشن اين است كه اقتصاد و جامعه ما با مجموعه‌اي از شوك‌هاي پيچيده، مستمر و گاه پيش‌بيني‌ناپذير دست‌وپنجه نرم مي‌كنند؛ شوك‌هايي كه ديگر تنها در سطح دولت يا بنگاه‌ها احساس نمي‌شود، بلكه مستقيما به خانه و آشپزخانه مردم نفوذ كرده و معناي سطح معيشت را براي هر خانوار تغيير داده‌اند. شرايط امروز اقتصاد ايران با دوره‌هاي گذشته قابل قياس نيست. هرچند عده‌اي از سر تغافل يا تجاهل، آثار تحريم و تجاوز دشمنان به كشور را ناديده‌انگاري مي‌كنند. اين نوع نگاه علاوه بر اينكه مقصر وضع كشور را از جنگ‌افروزان صهيوني- امريكايي منحرف نموده، خواسته يا ناخواسته به مردم اينگونه القا می كنند كه تمامي نارسايي‌هاي اقتصادي پديدآمده، ناشی از چگونگي مديريت در داخل است. اين افراد نمي‌دانند كه اين مقصرانگاري از دولت فراتر خواهد رفت. چنين نگاهي، سياستگذاري‌هاي سياسي، اقتصادی و اجتماعی را نيز دچار ناكارآمدی خواهد كرد.

مردم و دادگاه‌های علنی

روزنامه جوان نوشت: رئیس قوه قضائیه برای چندمین‌بار تمایل شدید خود را برای علنی‌شدن دادگاه‌ها اعلام کرد و این بار از معاونت حقوقی قوه خواست که حتی اگر شده لایحه‌ای تنظیم کنید تا بتوانیم دادگاه‌های علنی بیشتری برگزار کنیم. مهم‌ترین کارکرد دادگاه علنی، نظارت عمومی بر عدالت است. عموم هم اینجا به معنای عوام نیست. اگر دادگاه‌ها علنی باشد، مخاطب آن بیشتر کسانی هستند که قاضی وقتی احساس می‌کند آنان هم روند دادگاه را می‌بینند، در شیوه‌ی دادرسی‌اش اثر می‌گذارد. قاضی در دادگاه غیرعلنی، حتی اگر کاملاً مستقل و بی‌طرف باشد، عملاً در فضای بسته‌تری تصمیم می‌گیرد. اما وقتی رسیدگی در معرض مشاهده و نقد عمومی قرار می‌گیرد چگونگی عرضه‌ی ادله و رعایت حقوق دفاعی مشاهده می‌شود. پس علنی‌بودن را نباید یک امتیاز برای خبرنگار یا تماشاگر دانست. افزایش اعتماد عمومی است. مردم حتی اگر تخصصی در مسائل حقوقی نداشته باشند که عموماً ندارند، به ویژه در پرونده‌های حساس اگر دادگاه علنی باشد، اعتماد بیشتری به حکم دادگاه می‌کنند.

قدرت فقط در پادگان و کارخانه نیست

فرهیختگان نوشت: اگر یک ملت در سخت‌ترین شب‌ها بیدار بماند این است که هنوز بخش زیادی از اراده جمعی آن زنده است، اراده‌ای که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، قوی‌ترین پشتوانه برای هر کشور و نظام محسوب می‌شود. به احتمال زیاد مهم‌ترین پیام این دویست شب نیز همین است. در جهان امروز، قدرت فقط آن چیزی نیست که در پادگان، کارخانه،... وجود دارد. قدرت، آن ظرفیتی است که می‌تواند جامعه را در لحظه بحران کنار هم نگه دارد، امید را بازتولید کند و اجازه ندهد فشار بیرونی به فروپاشی درونی تبدیل شود. دویست شب، شاید فقط دویست شب باشد، اما اگر از این منظر نگاه کنیم، ممکن است بعد‌ها تاریخ‌نگاران و پژوهشگران بگویند اهمیت این عدد نه در تعداد شب‌هایی بود که مردم به خیابان‌ها آمدند، بلکه در این بود که افراد یک جامعه پویا نشان دادند در یکی از سخت‌ترین مقاطع خود چگونه علی‌رغم داشتن مشکلات و اختلاف‌نظر‌ها می‌توانند در حمایت از کشورشان کنار هم بایستند.

شوک به تاریکخانه پول

وطن امروز درباره جریمه ۱۰ بانک متخلف و برکناری ۱۱ رئیس شعبه در پی جابه‌جایی ۳۰۰ همت پول مشکوک نوشت: اقتصاد ایران سال‌هاست با پیامدهای مخرب گردش مالی غیرشفاف و سوداگری دست‌وپنجه نرم می‌کند. طی یک ماه، بیش از 300 هزار میلیارد تومان (300 همت) در قالب تراکنش‌های پرریسک جابه‌جا شده است؛ رقمی که اگر بخواهیم آن را ملموس کنیم، معادل بودجه عمرانی چندین استان کشور در یک سال است. ۲۷۱ پرونده با این حجم گردش مالی، این روزها روی میز دادستانی نشسته است. عبور این حجم عظیم از نقدینگی از شریان‌های رسمی شبکه بانکی، نشان داد چگونه رقابت ناسالم بانک‌ها برای جذب سپرده، استاندارد حیاتی «شناخت مشتری» را قربانی منافع کوتاه‌مدت کرده و گریزگاه‌های امنی برای تطهیر پول‌های کثیف به وجود آورده است.با این حال، واکنش اخیر نهادهای سیاست‌گذار پولی به این تخلفات گسترده تفاوت معناداری با رویه‌های منفعلانه گذشته دارد. بانک مرکزی این بار به جای اکتفا به هشدارهای بخشنامه‌ای، تیغ نظارت را به سمت بدنه اجرایی خود چرخانده و با اقداماتی بی‌سابقه نظیر جریمه بانک‌ها و برکناری رؤسای شعب متخلف نشان داده دوران فرار از مسؤولیت فردی به سر رسیده است.

ترامپ گیج است یا خودش را به گیجی می زند؟

اطلاعات نوشت: به نظر می‎رسد گیجی و آشفتگی برآمده از افعال و گفتار دونالد ترامپ، بیش از آنکه مصداق گیجی اجباری باشد، حاصل نوعی گیجی اختیاری و انتخابی است. به این ترتیب، با قاطعیت می‎توان ادعا کرد دونالد ترامپ، «گیجی» را به مثابه یک استراتژی انتخاب کرده است تا سیاست‎های نامعلوم خود را پیش ببرد. مفهوم این سخن، به خودی خود روشن است: روی آوردن به گیج ‎نمایی برای گیج کردن دیگران. به عبارت دیگر، استفاده آگاهانه از عنصر گیج کننده «گیجی» به ‎عنوان یک سیاست اعلام نشده. با این فرض و تصور، اشتباه نخواهد بود اگر بگوییم دونالد ترامپ گیجی را به ‎عنوان یک روش برای گیج کردن دیگران و به طور خاص، جبهه مقابل خود انتخاب کرده است و روزی نیست که از مزایای ناشناخته آن سود نبرد. دلایلی که این فرضیه را تقویت می‎کند، بسی بیشتر از آن است که کسی از عهده انکار آن برآید. آنچه در ماه‎های گذشته به ‎عنوان تفاهنامه آتش بس و تفاهمنامه ۶۰ روزه مطرح شد و در ادامه خود سرنوشتی بهتر از نقض پیدا نکرد، صرفاً دو نمونه ملموس برای اثبات این مدعاست. اینکه دونالد ترامپ در کسوت رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا با اصرار عجیب و غریب خود بر آتش بس، شروطی اعلامی ایران را به‎ صورت کامل پذیرفت و به فاصله اندکی تمام مفاد آن را زیر پا گذاشت، بیش از هرچیزی علامتی است از یک رفتار گیج و گیج کننده.

هل‌دادن تهران به خروج از ان‌پی‌تی!

روزنامه قدس نوشت:20سال پس از آنکه پرونده هسته‌ای جمهوری اسلامی برای نخستین بار به شورای امنیت سازمان ملل رفت، نام ایران بار دیگر در همان تالار و در همان پرونده‌ای مطرح شد که زمانی مجموعه‌ای از شدیدترین تحریم‌های بین‌المللی را در دولت‌های نهم و دهم رقم زد. اکنون این پرسش مطرح است که پرونده ایران در شورای امنیت چه خواهد شد؟پرسش این است که چرا آمریکا و اروپا دوباره پرونده ایران را از وین به نیویورک بردند؟ دلیل نخست را احتمالاً باید در نگرانی شدید محافل غربی از سرنوشت بیش از ۴۰۰کیلوگرم اورانیوم غنی شده ایران آن هم در فضای جنگ جاری و تلاش برای پاسخگو کردن جمهوری اسلامی در این زمینه جست‌وجو کرد. با کنکاشی در جزئیات قطعنامه پیشنهادی شریکان غربی به راحتی می‌توان دریافت ادبیات قطعنامه بر نبود اطلاعات درباره ذخایر اورانیوم با غنای بالا، فقدان دسترسی بازرسان و ناتوانی آژانس در راستی‌آزمایی وضعیت تأسیسات هسته‌ای ایران متمرکز است. واشنگتن در کوتاه‌مدت به دلیل مخالفت‌ها و احتمال وتو روسیه و چین می‌داند نمی‌تواند قطعنامه فصل هفتمی را تصویب کند، اما تلاش برای ارائه چنین قطعنامه‌ای شاید مبنای تشکیل ائتلافی خارج از شورای امنیت باشد.

دوپینگ سیاسی با طرح موضوع عدم کفایت ريیس جمهور

حمیدرضا ترقی، فعال سیاسی اصولگرا هم به این خبرگزاری گفته: بدون شک، همان‌طور که مقام معظم رهبری تأکید کرده‌اند، این نوع موضع‌گیری‌ها، آن هم در جلساتی که به هر حال قابل انعکاس به بیرون است، خلاف انسجام و وحدتی است که مورد تأکید مقام معظم رهبری است. این مسائل درست در شرایطی مطرح می‌شود که رئیس‌جمهور در مواضع انقلابی و مهمی از جمهوری اسلامی ایران دفاع می‌کند و در کل، مواضع آمریکا را در یک‌جانبه‌گرایی محکوم می‌کند؛ نقطه مقابل این نوع موضع‌گیری‌هاست و نه‌تنها به سود کشور نیست، بلکه می‌تواند زمینه را برای سوءاستفاده دشمنان انقلاب اسلامی، به‌ویژه آمریکا و اسرائیل، فراهم‌تر کند.کسانی که مدافع نظام و کشور هستند، باید سخن را در جای خودش و در موقعیت خودش بزنند. نقدهایی که به دولت و خود رئیس‌جمهور وجود دارد، جای خود دارد، اما در شرایط کنونی، تأکید مقام معظم رهبری به نظر من این است که این نوع مسائل مطرح نشود.