رصدداخلی

آقای ربیعی! از کدام مردم می‌گویید؟!

علی ربیعی چهره با سابقه امنیتی و دستیار رئیس‌جمهور در امور اجتماعی در اظهار نظری قابل تأمل ادعا کرده است: «بخش بزرگی از مردم می‌گویند هیچ راهی برای اعتراض ندارند» و باید سازوکاری ایجاد شود تا مردم بتوانند اعتراض کنند. این اظهارنظر بیش از آنکه صرفاً یک مطالبه اجتماعی باشد، به دلیل مطلق بودن گزاره و جایگاه گوینده، نیازمند توضیح و مستندات است. نخستین پرسش این است که این ادعای گسترده بر اساس کدام پیمایش علمی و با چه جامعه آماری مطرح شده است؟ وقتی از «بخش بزرگی از مردم» سخن گفته می‌شود، انتظار طبیعی آن است که مشخص شود این جمع‌بندی بر پایه کدام پژوهش، با چه روش نمونه‌گیری و در چه جامعه‌ای به دست آمده است. نمی‌توان یک ادعای فراگیر درباره نگاه جامعه را بدون ارائه پشتوانه پژوهشی، به عنوان واقعیتی مسلم مطرح کرد. از سوی دیگر، اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، تشکیل اجتماعات و راهپیمایی‌ها را، با رعایت شرایط مقرر در همین اصل، به رسمیت شناخته است. بنابراین، میان نقد کاستی‌ها و مطالبه برای بهبود سازوکار‌های اعتراض قانونی، با این ادعا که مردم «هیچ راهی» برای اعتراض ندارند، تفاوتی جدی وجود دارد. /جوان

دفاع مقدس دوم و سوم را از بخشنامه‌ها نجات دهیم

سال‌ها شهدا را به‌جای انسان‌هایی با همه دلبستگی‌ها، عاطفه‌ها، دغدغه‌ها و علایق متکثر سیاسی و... به کاراکتر‌هایی ماورایی، دست‌نیافتنی و تک‌رنگ تبدیل کردند. بخش‌های مهمی از وصیت‌نامه‌های شهدا که آینه نقد قدرت و مطالبه صریح اصلاح از مسئولان بود بایکوت شد و تنها پوسته شعاری آن روی بنر‌ها نشست که از مردم انواع مطالبه‌ها را داشت. نتیجه آن شد که هنر و ادبیات نحیف ماند، نسل کودک و نوجوان به‌جای کشش به سمت ارزش‌های این دفاع، از آن رانده شدند، و در مواردی حتی خون شهدا به سپری برای توجیه ناکارآمدی‌های اجرایی مدیران بعدی بدل شد؛ طوری‌که به اشتباه در نگاه برخی از بچه‌های نسل‌های قبل، شهدا انگار متعلق به یک جریان فکری و سیاسی شدند؛ طوری‌که کم‌کاری مسئولان هم به پای اصل دفاع مقدس از میهن نوشته می‌شد.

اما دو تجربه اخیر نشان داد که چشمه زنده غیرت ملی، مستقل از دستگاه‌های تبلیغاتی، در اعماق روان ایرانیان جاری است. در جنگ ۱۲روزه، برآورد نهاد‌های اتاق فکر دشمن این بود که جامعه زیر تیغ شوک اقتصادی به خیابان می‌ریزد و فروپاشی از درون کلید می‌خورد؛ اما مردم در اوج غافلگیری، بلوغی خیره‌کننده از تاب‌آوری و همدلی را به نمایش گذاشتند/خراسان

چرا با عربستان مماشات می‌کنیم

واقعیت‌های حاکم بر منطقه و جهان، جمهوری اسلامی ایران را بنا به برخی دلایل به این نتیجه رسانده است که به خصوص در شرایط فعلی از تقابل با کشور‌های همسایه به‌ویژه عربستان پرهیز کرده و درصدد برآید که بر وجوه اشتراک در سیاست خارجی دو کشور تاکید کند و از اختلاف و دوگانگی پرهیز کرده و حتی‌المقدور راه مماشات و مسالمت‌آمیز با یکدیگر را انتخاب کنند. تاکید بر روابط منطقه‌ای و گسترش روابط با کشور‌های منطقه، تلاش برای جلوگیری از تحقق طرح عبری عربی و شکل‌گیری پیمان ابراهیم، استفاده از نفوذ اسلام در کشور‌های منطقه، ممانعت از نزدیکی بیش از حد عربستان به اسراییل، گسترش روابط با کشور‌های همسایه خلیج‌فارس برای دور زدن برخی تحریم‌ها و تلاش برای حضور در ساختار امنیتی منطقه در دوران پساجنگ ایجاب می‌کند که جمهوری اسلامی ایران در عین داشتن اختلافات با کشور‌های منطقه و عربستان درصدد گسترش روابط با این کشور باشد، چراکه به تعبیری شاه‌کلید گسترش روابط با کشور‌های منطقه، گسترش روابط با عربستان است. بنابراین به نظر می‌رسد که واقعیت‌های موجود در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایجاب می‌کند که حتی‌المقدور از ایجاد تنش به خصوص در مقطع کنونی با عربستان اجتناب کرده و درصدد باشد که تنش را به حداقل برساند. /اعتماد

تریبون‌های تنش زا را بگیرید

سیاست خارجی، موضع‌گیری‌های جناحی و مدیریت رفتار اجتماعی در ماه‌های آینده نباید حس ناامنی در بازار ایجاد کند. مجموعه حاکمیت ملی باید تریبون‌های تنش‌زا را از هر کسی که نابخردانه به رونق کسب و کار مردم ضربه می‌زند، بگیرد. کیسه مالی کشور آنقدر پُر نیست که در ماه‌های آینده هزینه درگیری جناحین سیاسی با یکدیگر و تهدید آزادی‌های اجتماعی مردم را بپردازد. آشفته کردن فضای امنیتی جامعه با خط و نشان کشیدن برای جناح رو‌به‌رو و وام گرفتن از حق آرامش مردم می‌تواند مخارج غیرضرور کشور را چند برابر کرده و شرایط رکودِ تورمی حاکم بر بازار را تشدید کند. رونق بازار به توافق و تمکین همگانی از اصول تعیین شده برای سیاست خارجی در شورای امنیت ملی نیاز دارد. تفسیر شخصی از اولویت‌های نظام حکمرانی و هرآنچه که به دوگانه‌سازی‌ها در افکارعمومی دامن می‌زند، می‌تواند آنچه را که رونق بازار نیاز داریم، نابود سازد و بدون شک دود تداوم شرایط رکودِ تورمی در بازار به چشم همه ما خواهد رفت. /اطلاعات

پاسخ جدی به محاصره هوایی

مجید شاکری، کارشناس اقتصاد سیاسی به خبرآنلاین گفت: واضح است که ما در ایران به‌خاطر محاصره تحت‌فشار هستیم. ما اشتباه کردیم که در همان ابتدا نسبت به محاصره، واکنش سریع و فوری و معادله‌سازی نشان ندادیم. مثلاً بحث می‌شد که اگرچه ما نمی‌توانیم در محاصره مثلاً برویم کشتی‌مان را که در اقیانوس هند گرفتند، جلویش را بگیریم، اما می‌شود معادله مثلاً نفت در مقابل محاصره را مطرح کرد. چنان‌که وقتی آمریکایی‌ها به‌ازای پاسخ ایران به کشتی‌های متخلف در تنگه هرمز، نفتکش‌های ایرانی را زدند، ایران شروع کرد به‌ازای آن نفتکش و زیرساخت تولید نفت زدن و بعد از مدتی ایران به زدن نفتکش‌های متخلف در داخل خلیج‌فارس و تنگه هرمز ادامه داد، اما آمریکایی‌ها دیگر با ایران در نردبان تشدید بالا نیامدند. پس آن نکاتی که گفته می‌شد که راه‌حل شکستن محاصره، شلیک است و شلیک لزوماً شلیک به خود ناو‌های مجری محاصره نیست، ظاهراً درست بود. در ابتدای محاصره، آمریکا انتظار نداشت که ایرانی‌ها در مقابل محاصره کوتاه بیایند یا واکنش فوری نشان ندهند و الان ادله بسیاری وجود دارد که ترامپ در ابتدا اصلاً امید نداشت که محاصره بتواند تثبیت شود. ایرانی‌ها اشتباه کردند در مقابل محاصره دریایی واکنش به‌هنگام نشان ندادند.

توئیت عطاالله مهاجرانی

عطاالله مهاجرانی، فعال سیاسی درحساب شخصی خود در توئیتر نوشت: حجت الاسلام طائب رئیس سازمان بسیج به نکته بسیار مهمی پرداخته‌اند. لانچر روایت دفاع کشور و ملت و نظام در برابر روایت جنگ دشمنان. راوی در کنار لانچر روایت ایستاده است. دیگر برای همگان آشکار است که در جنگ مرکب علیه ایران، جنگ تبلیغاتی و جنگ روایت مهمتر از بمباران هاست.

بار دیگر کربلا...

حسین شریعتمداری طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت: ممنوعیت پروازی ایران که پیشنهاد وزارت خزانه‌داری آمریکاست و علی الزیدی نخست‌وزیر دولت عراق آن را پذیرفته و به کار بسته است، برادران و خواهران مسلمان و شریف عراق را به عرصه آزمون عاشورائی دیگری کشانده است. صورت مسئله بسیار روشن‌تر از آن است که کمترین تردیدی در آن راه داشته باشد. در یک‌سوی این میدان، آمریکای جنایتکار، دشمن تابلودار اسلام و انسانیت ایستاده است و در دیگر سوی آن ایران اسلامی خیمه زده است، یعنی دو نماد گویا از یزیدیان و حسینیان زمان. همراهی علی الزیدی با آمریکا (چه بداند و چه نداند) بدون کمترین تردیدی همسوئی با یزید زمان است و بدیهی است که ملت شریف و پاکباخته عراق هرگز اجازه نخواهند داد که نخست‌وزیر دولتشان در این آوردگاه به اردوی یزید کوچ کند و هویت مردم مسلمان عراق را که در شیفتگی به امام حسین علیه‌السلام، زبانزد خاص و عام هستند با آمریکای پلید تاخت بزند.