ورود تقابل آمریکا و ایران به ششمین ماه، محاسبات اولیه واشنگتن برای یک درگیری کوتاه‌مدت را با چالش جدی مواجه کرده است. پیوند فشار در تنگه هرمز و باب‌المندب، هزینه‌های نظامی و اقتصادی این تقابل را برای آمریکا و متحدان منطقه‌ای آن افزایش داده است.

تحولات سال‌های اخیر نشان می‌دهد انصارالله از یک بازیگر عمدتاً محلی به عاملی مؤثر در معادلات امنیتی و اقتصادی منطقه تبدیل شده است؛ تحولی که با تکیه بر عمق جغرافیایی، موقعیت باب‌المندب و توان نامتقارن، معادله سنتی قدرت میان یمن و عربستان را دگرگون کرده است.

حمله اخیر اسرائیل به فرودگاه ابوالظهور در شمال غرب سوریه، فراتر از یک اقدام نظامی علیه زیرساختی غیرفعال، حامل پیام‌هایی برای دمشق و آنکارا بود؛ اقدامی که نشان می‌دهد تل‌آویو درصدد تأثیرگذاری بر شکل‌گیری نظم امنیتی سوریه جدید است.

اظهارات وزیر خارجه سوریه درباره احتمال پیوستن دمشق به «پیمان دفاعی مکه» می‌تواند نشانه‌ای از تغییر رویکرد امنیتی سوریه باشد؛ رویکردی که به‌جای اتکا به بازدارندگی مستقل، بر ائتلاف‌سازی و افزایش هزینه‌های ژئوپلیتیک اقدامات تل‌آویو متمرکز است.

با نزدیک شدن به انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، تقویم انتخاباتی این کشور به یکی از مهم‌ترین متغیرهای محاسبات راهبردی ایران تبدیل شده است؛ تهران می‌تواند با تکیه بر مجموعه‌ای از اهرم‌های اقتصادی، انرژی و منطقه‌ای، هزینه‌های سیاست ترامپ را افزایش دهد.

تحریم‌های جدید آمریکا علیه شبکه مالی حزب‌الله، نشانه تغییر رویکرد واشنگتن از هدف‌گیری بازیگران منفرد به سمت شناسایی و محدودسازی شبکه‌های مالی فرامرزی است؛ رویکردی که ترکیه را در برابر آزمونی دشوار میان فشارهای آمریکا و ملاحظات ژئوپلیتیک منطقه‌ای قرار می‌دهد.

انتخابات میاندوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶ با سه سناریوی محتمل، سرنوشت جنگ علیه ایران، نفوذ لابی‌های صهیونیستی و امکان استیضاح ترامپ را به نقطه‌عطفی راهبردی بدل کرده است. داده‌ها نشان از کاهش محبوبیت رئیس‌جمهور و شکاف در اجماع حامیان اسرائیل دارد. ترکیب احتمالی کنگره، از فلج‌سازی دولت تا تداوم جنگ‌افروزی یا تغییر رویکرد واشنگتن، مسیر مداخلات آمریکا در خاورمیانه را تعیین خواهد کرد.

سفر محمدباقر قالیباف به بغداد در شرایطی انجام شد که عراق همزمان با دو پرونده حساس روبه‌روست؛ فشار برای خلع سلاح گروه‌های مقاومت و نگرانی از پیامدهای اختلال در تردد و صادرات نفت از تنگه هرمز. در چنین فضایی، تهران تلاش دارد ضمن احترام به حاکمیت عراق، از تبدیل این اختلافات به بحرانی داخلی جلوگیری کند.

افشای طرح‌های احتمالی ایران برای هدف قرار دادن منافع ایالات متحده فراتر از مرزهای منطقه، نشانه‌ای آشکار از تثبیت دکترین بازدارندگی فعال است. این رویکرد که نه برای آغاز جنگ، بلکه با هدف بالابردن هزینه تجاوز و ایجاد توازن راهبردی طراحی شده، به واشینگتن یادآوری می‌کند که فاصله جغرافیایی و استفاده از خاک کشورهای ثالث دیگر نمی‌تواند تضمین‌کننده امنیت متجاوز در صورت تحمیل درگیری نظامی باشد.

سوریه پسا اسد دیگر صرفاً میدان رقابت قدرت‌های خارجی نیست؛ این کشور اکنون به صحنه برخورد مستقیم دو پروژه راهبردی تبدیل شده است: ترکیه در پی ساختن سوریه‌ای مرکزی، باثبات و همسو با آنکاراست و رژیم صهیونیستی می‌کوشد از شکل‌گیری هر قدرت نظامی رقیب در پیرامون خود جلوگیری کند.