توافق سه‌جانبه دفاعی میان ترکیه، پاکستان و عربستان سعودی می‌تواند نشانه‌ای از شکل‌گیری ترتیبات جدید امنیتی در غرب آسیا باشد؛ ترتیبی که علاوه بر تقویت همکاری‌های دفاعی، ظرفیت اثرگذاری بر موازنه قوای منطقه‌ای و شکل‌گیری یک قطب سوم را در برابر محور مقاومت و آمریکا ـ اسرائیل دارد.

آلمان در سال ۲۰۲۶ با عبور از سیاست سنتی «خویشتنداری نظامی»، در حال بازتعریف نقش خود در نظم جهانی است. تقویت توان دفاعی، افزایش بودجه نظامی، کاهش وابستگی‌های اقتصادی و تلاش برای استقلال راهبردی اروپا، نشانه‌های این تغییر رویکرد است.

پیمان مکه و نقش بمب اتم پاکستان در بازدارندگی ترکیه و نیز احتمال پیوستن ایران، اکنون در مرکز گمانه‌زنی‌هاست. این یادداشت با نقد وابستگی اسلام‌آباد به آمریکا و تناقض منافع امنیتی تهران، این فرضیه‌ها را غیرممکن خوانده و به‌جای آن، تقویت ائتلاف‌های غیرغربی و بومی را پیشنهاد می‌کند.

کاهش ذخایر رهگیرهای پاتریوت و تلاش آمریکا برای افزایش چندبرابری ظرفیت تولید، یک واقعیت کمتر دیده‌شده جنگ‌های امروز را آشکار کرده است: حتی قدرت‌های بزرگ نیز با محدودیت زمان، تولید و جایگزینی تسلیحات مواجه‌اند.

خروج «خنجر یمنی» از غلاف، معادله جنگ منطقه‌ای را وارد مرحله تازه‌ای کرده است؛ مرحله‌ای که در آن محاصره دیگر یک‌طرفه نیست. یمن با هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی و مسیرهای هوایی و دریایی عربستان، تلاش می‌کند هزینه محاصره یمن را به دشمن بازگرداند و هم‌زمان استقلال عملیاتی خود را در چارچوب محور مقاومت به نمایش بگذارد.

در جهان جدید، استقلال سیاسی بدون استقلال در داده، محاسبه و الگوریتم، با چالش جدی مواجه خواهد بود. جبهه مقاومت برای حفظ استقلال تصمیم، ناگزیر است استقلال الگوریتمی و حاکمیت بر زیرساخت‌های محاسباتی را به یک اولویت راهبردی تبدیل کند.

امضای پیمان دفاعی مشترک میان عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه در مکه، بار دیگر مسئله امنیت منطقه و وابستگی ریاض به حمایت بازیگران خارجی را در کانون توجه قرار داده است؛ توافقی که در شرایط افزایش نگرانی‌های امنیتی عربستان و تداوم تنش‌ها در غرب آسیا، بیش از آنکه نشانه شکل‌گیری یک ائتلاف نظامی قدرتمند باشد، می‌تواند بازتابی از تلاش ریاض برای یافتن پشتوانه‌های جدید امنیتی و جبران ضعف‌های ساختاری خود باشد.

گسترش عملیات نیروهای مسلح یمن از جنوب به شمال دریای سرخ و هدف قرار گرفتن مسیرهای جایگزین صادرات نفت عربستان، معادلات فشار بر ریاض را وارد مرحله تازه‌ای کرده است؛ تحولی که هم‌زمان با افزایش فشارهای اقتصادی و محدود شدن گزینه‌های صادراتی عربستان، می‌تواند هزینه‌های ادامه جنگ و محاصره یمن را برای سعودی‌ها بیش از گذشته افزایش دهد.

امضای پیمان دفاعی مکه میان ترکیه، عربستان و پاکستان در اوج جنگ تمام‌عیار ایران و آمریکا، بیش از آنکه پاسخی راهبردی به خلأ امنیتی باشد، نمایشی دیپلماتیک برای آرام‌سازی افکار عمومی داخلی و پوششی بر ناتوانی ساختاری این کشورها در ایجاد بازدارندگی واقعی است، توافقی تشریفاتی و شکننده که در بستر بحران زاده شده و به دلیل چالش‌های عمیق میان امضاکنندگان، دوام چندانی نخواهد داشت.

تحولات اخیر منطقه نشان می‌دهد که فرضیه «فشار بی‌هزینه بر ایران» در واشنگتن با واقعیت میدان برخورد کرده است. گسترش ناامنی در تنگه هرمز، فشار بر ذخایر پدافندی آمریکا و انتقادهای فزاینده سناتورها از هزینه‌های جنگی، همگی گواه این تغییر معادله است: بحرانی که برای تضعیف جبهه مقاومت طراحی شده بود، اکنون به هزینه‌ای دائمی برای خود طراحان تبدیل شده است.