ارسال لایحه کنوانسیون آکتائو به مجلس در شرایط جنگی و با حذف بند تحدید حدود، ایران را در دو راهی خطرناک قرار داده است، تصویب بدون تضمین، سهم تاریخی ۲۰ درصدی را به ۱۱ درصد تنزل می‌دهد و عدم تصویب نیز خلأ حقوقی خزر را برای نفوذ بیگانگان باز میگذارد. راهبرد هوشمندانه برای خروج از این مخمصه، تصویب مشروط به شرط انعقاد توافقات دوجانبه برای تثبیت مرزها و مذاکره موازی با همه همسایگان پیش از الحاق نهایی است.

با انحلال عملی رهبری CHP، حذف قانونی رقبای اصلی و شکاف در اپوزیسیون، آینده سیاسی اردوغان در هاله‌ای از ابهامِ امیدوارکننده قرار دارد.

جنگ اخیر محور آمریکایی_صهیونیستی علیه ایران، وارونگی معادلات قدرت در غرب آسیا را رقم زد. ناتوانی واشنگتن در بازگشایی تنگه هرمز، رویگردانی متحدان اروپایی و عربی، و اعتراف سیاسیون ارشد به شکست محاسبات راهبردی، همگی افول هژمونی آمریکا را آشکار کرده‌اند. ایران با کنترل دو شریان انرژی جهان به قدرت تعیین‌کننده نظم نوین بدل شده و این همان نشانه‌های انتقال قدرت از غرب به شرق است.

آنکارا و تل‌آویو در یک جنگ سرد منطقه‌ای، آرام اما فزاینده، روبه‌روی یکدیگر قرار گرفته‌اند. اختلاف بر سر غزه اکنون به سوریه، لبنان، ایران و شرق مدیترانه کشیده شده و هر دو طرف، دیگری را بخشی از تهدیدهای راهبردی آینده خود می‌دانند. با این حال، وابستگی هر دو به ملاحظات آمریکا و هزینه سنگین رویارویی مستقیم باعث شده است که رقابت فعلاً در میدان نفوذ، ائتلاف‌سازی، دیپلماسی، انرژی و قدرت نظامی دنبال شود.

خاورمیانه در حال عبور از الگوی سنتی ائتلاف‌های دولتی است. در آرایش جدید قدرت منطقه‌ای، آنچه اهمیت بیشتری پیدا کرده نه صرفاً تعداد کشورها یا توان نظامی آنها، بلکه کیفیت پیوندهای سیاسی، امنیتی، اقتصادی، اطلاعاتی و اجتماعی میان بازیگران است. در چنین فضایی، سه مثلث ایران، لبنان و یمن؛ ترکیه، پاکستان و عربستان؛ و اسرائیل، امارات و آذربایجان، هر یک با منطق و میزان انسجام متفاوت، بخشی از نقشه جدید موازنه قدرت در خاورمیانه را شکل می‌دهند.

جنگ ایران به آزمونی جدی برای روابط فراآتلانتیک تبدیل شده است. اسپانیا، برخلاف بسیاری از متحدان اروپایی واشنگتن، با رد مشارکت نظامی و مخالفت با استفاده عملیاتی آمریکا از پایگاه‌های مشترک، موضعی مستقل در پیش گرفت. این تصمیم نه‌تنها تنش میان مادرید و واشنگتن را تشدید کرد، بلکه پرسش‌هایی تازه درباره حدود تعهدات اعضای ناتو و میزان استقلال اروپا در برابر سیاست‌های آمریکا مطرح کرده است.

غرب آسیا در هفته گذشته شاهد مجموعه‌ای از تحولات سیاسی، امنیتی و نظامی بود که هر یک بخشی از تغییرات در حال وقوع در معماری امنیتی منطقه را آشکار می‌کند؛ از امضای پیمان دفاعی میان عربستان، ترکیه و پاکستان و بازتعریف ائتلاف‌های منطقه‌ای گرفته تا تحولات میدانی در یمن، لبنان، عراق و فلسطین و استمرار پیامدهای انسداد تنگه هرمز. مجموع این رویدادها نشان می‌دهد که معادلات امنیتی منطقه در حال ورود به مرحله‌ای تازه است؛ مرحله‌ای که در آن نقش بازیگران بومی و تلاش برای کاهش وابستگی به ترتیبات امنیتی سنتی، اهمیت بیشتری یافته است.

دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان به تازگی در موضع گیری خطاب به سفیر چین به این مساله اشاره کرده که تا زمانی که آمریکا رفتار خود را تغییر ندهد و شروط ایران را نپذیرد، تنگه هرمز باز نخواهد شد. شروطی که از جمله شامل پایان جنگ‌افروزی علیه ایران، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده کشورمان، توقف جنگ در منطقه و سایر شروط است که ایران آن ها را از طریق واسطه ها به کاخ سفید اعلام کرده است

ارتفاعات «علی‌الطاهر» در جنوب لبنان به یکی از نقاط حساس رقابت نظامی میان ارتش اسرائیل و حزب‌الله تبدیل شده است. تلاش‌های چندباره ارتش اسرائیل برای نفوذ و تسلط بر این ارتفاعات، از اهمیت راهبردی آن در کنترل مناطق پیرامونی و معادلات دفاعی جنوب لبنان حکایت دارد؛ در مقابل، مقاومت حزب‌الله مانع از تثبیت حضور نیروهای اسرائیلی در این منطقه شده است.

واشینگتن با تبدیل موضوع غرامت از یک مطالبه ایرانی به یک "مطالبه متقابل"، می‌کوشد اصل بحث را از مسوولیت طرف آغازکننده جنگ و خسارات مستقیم آن به مجموعه‌ای گسترده از مناقشات منطقه‌ای و داخلی منتقل کند. این تغییر زمین بازی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا اگر ایران وارد چنین چهارچوبی شود، مذاکرات می‌تواند از موضوع مشخص خسارت جنگ اخیر به یک پرونده بی‌پایان از ادعاهای متقابل تاریخی تبدیل شود