آنچه مسلم است اینکه ساختار‌های ترسیم شده در دوران پساجنگ جهانی دوم در حال تغییر است. در چنین شرایطی حتی تحلیلگران مسایل راهبردی در غرب، از نظم نوین جهانی و ترسیم مختصاتی تازه با بنیان‌های جدید در جهان امروز سخن می‌گویند..

دکترین «وحدت ساحات» که ریشه در اندیشه ژئوپلیتیک محور مقاومت دارد، بر پیوستگی جغرافیایی، امنیتی و راهبردی میان جبهه‌های مختلف مقاومت در کشورهای ایران، عراق، لبنان و یمن تأکید می‌کند. این دکترین، برخلاف رویکردهای سنتی، امنیت منطقه‌ای که مرزهای ملی را خط قرمز می‌دانند، «صحنه‌های نبرد» را به‌مثابه یک پیکر واحد در برابر تهدیدات مشترک تعریف می‌کند. دکترین «وحدت ساحات»مهمترین تغییر پارادایم در امنیت منطقه غرب آسیا طی دو دهه اخیر است. این دکترین، امنیت را از چهارچوب ملی خارج کرده و به «فضای ژئوپلیتیکی بهم‌پیوسته» تبدیل نموده است. در این مقاله، اهمیت راهبردی این دکترین در معادلات امنیتی منطقه در پنج دسته اصلی بررسی می‌شود.

ترامپ ناچار شد آتش‌بس بی‌توافق اعلام کند. این «نه جنگ، نه صلح و حالت سکوت» که ادامه دارد، یک عقب‌نشینی نمایشی اما بی‌سابقه بود

رویارویی مستقیم نظامی با محور مقاومت به رهبری ایران بود. آمریکا و رژیم صهیونیستی گمان می‌کردند با تحمیل جنگ ۱۲ روزه و سپس شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران امام خامنه‌ای رضوان‌الله تعالی و تجاوز به ایران در ماه رمضان(۹ اسفند ۱۴۰۴)، ظرف چند روز نظام سیاسی این کشور را ساقط خواهند کرد.

رژیم صهیونی اهداف چندلایه را در جنوب لبنان دنبال می‌کند که فراتر از امنیت فوری، به دنبال تغییر بنیادین نظم امنیتی شمال سرزمین‌های اشغالی، ایجاد واقعیتی جدید در میدان و تثبیت منافع استراتژیک بلندمدت است.

واشنگتن پست خاطرنشان کرد که ترامپ، وزیر دفاع، و دیگر مقامات، علیرغم امتناع ایران از رعایت خواسته‌های واشنگتن برای کنار گذاشتن غنی‌سازی اورانیوم، تسلیم ذخایر خود، بازگشایی تنگه هرمز و انجام اقدامات دیگر، دائماً این جنگ را به عنوان یک پیروزی نظامی چشمگیر ایالات متحده معرفی کرده‌اند.

پکن در مواجهه با واشگتن نه دچار خوش‌بینی ساده‌لوحانه است و نه دست کم‌گیری خطر. نظر سنجی‌های راهبردی در پکن این است که آمریکا قدرتی رو به زوال، اما همچنان بسیار خطرناک و غیرقابل پیش‌بینی است.

شهادت رهبر فقید انقلاب اسلامی در جنگ رمضان ۲۰۲۶، نه تنها موجب فروپاشی راهبردی جمهوری اسلامی نشد، بلکه به مثابه «نقطه عطف وحدت‌آفرین» عمل کرده و با فعال‌سازی سرمایه‌های نمادین و مکانیسم‌های جانشینی ولایت فقیه، توازن منطقه‌ای را به سود محور مقاومت و در بلندمدت به زیان هژمونی آمریکا بازتعریف می‌کند

ابزارهای نظامی به تنهایی برای دستیابی به پیروزی نهایی کافی نبوده‌اند، در حالی که هزینه‌های ادامه مسیر فعلی (انسداد تنگه هرمز، اختلال اقتصادی جهانی، فرسایش عزم آمریکا) را روزافزون توصیف می کنند و استمرار وضعیت کنونی را تله راهبردی و فرسایش قدرت رژیم صهیونی می دانند. بسیاری از متخصصان میز ایران تأکید می کنند که خروج از این وضعیت، نیازمند نوآوری استراتژیک و احتمالاً رهبری جدید در اسرائیل است، چرا که «نمی‌توان جنگ فردا را با فرضیات دیروز و رهبری دیروز مدیریت کرد

در صورت تشدید تنش، تأسیسات نفتی، فرودگاه‌های بین‌المللی و حتی کاخ های شاهزاده ها در ابوظبی و دبی در معرض تهدید حملات موشکی و پهپادی قرار می‌گیرند و ایران ملاحظه ای را رعایت نخواهد کرد.