شیخ نعیم قاسم، دبیرکل حزب‌الله لبنان، در یک موضع‌گیری قاطع، طرح خلع‌سلاح مقاومت را یک پروژه صهیونیستی_آمریکایی خواند و هرگونه گفتگو در این‌باره را منوط به توقف کامل تجاوزات رژیم صهیونیستی و اجرای تعهدات آن کرد. این بیانیه راهبردی که در مراسم بزرگداشت یکی از فرماندهان ارشد این جنبش ایراد شد، نشان‌دهنده گذار از موضع انفعالی به تعیین فعالانه و پیش‌دستانه قواعد بازی از سوی محور مقاومت است.

«اسرائیل با یک نگرش خاص به ایران در جریان جنگ تحمیلی 12 روزه حمله کرد. این رژیم سعی داشت توان هسته ای و موشکی ایران را نابود کند و اگر شد زمینه را برای ساقط کردن نظام سیاسی ایران نیز هموار کند. این رژیم تمامی طرح‌های خود در مورد ایران را شکست‌خورده می بیند. درست به همین دلیل، منطقی نیست که وارد میدانی شود که می تواند شکست‌های مهلک‌تری را برای آن به ارمغان بیاورد.»

اقدام رژیم صهیونیستی را باید یک اقدام راهبردی پرخطر با پیامد‌های عمیق و چندلایه ارزیابی کرد. در کوتاه‌مدت، این تصمیم ممکن است دسترسی اطلاعاتی یا امنیتی محدودی را برای اسرائیل فراهم کند و یک موفقیت نمادین در سیاست خارجی دولت نتانیاهو قلمداد شود. اما در بلندمدت و در سطح کلان، هزینه‌های این تصمیم به مراتب سنگینتر از منافع آن به نظر میرسد. این اقدام رژیم را در تقابل مستقیم با یک اصل بنیادین نظم بین‌المللی پسااستعماری، یعنی احترام به تمامیت ارضی دولتها، قرار داده و مشروعیت آن را در مجامع جهانی بیش از پیش زیر سؤال میبرد

واشنگتن به دنبال شکل‌دهی مجدد به ترتیبات منطقه‌ای است؛ از پرونده سوریه و نقش دولت انتقالی به رهبری احمد الشرع گرفته تا هماهنگی با عربستان، ترکیه و دیگر کشورها. اما در مقابل، نتانیاهو اهداف متفاوتی را دنبال می‌کند؛ از جمله کنترل مستقیم تحولات غزه به‌گونه‌ای که منجر به حذف حماس از ساختار حکمرانی شود، اما در چارچوبی که با خواسته‌های تل‌آویو سازگار باشد.

وتین این مواضع را برای کسب امتیاز از غرب به کار می‌گرفت – همچون لغو تحریم‌های دوران شوروی یا جلوگیری از گسترش ناتو به شرق (که با انقلاب رز در گرجستان ۲۰۰۳ و انقلاب نارنجی در اوکراین ۲۰۰۴، شدت یافت). با همه‌ی این ها، روسیه هرگز ایران را به طور کامل رها نکرد

از اواخر شهریور سال‌جاری، دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا از بازپس‌گیری پایگاه هوایی «بگرام» سخن گفت و حکومتِ فعلی افغانستان را تهدید کرد که در صورت عدم واگذاری پایگاه «بگرام» به آمریکا؛ اتفاقات بدی خواهد افتاد. ترامپ روز پنجشنبه 3 مهرماه نیز در انگلیس تاکید کرد که «این پایگاه تنها یک‌ ساعت با جایی که چین تسلیحات هسته‌ای خود را تولید می‌کند، فاصله دارد». برای تحلیل رویداد فوق و امکان‌سنجی بازپس‌گیری پایگاه بگرام اشاره به چند نکته مهم ضروری است

مناقشه بر سر قطعنامه ۲۲۳۱ تنها درباره برنامه هسته‌ای ایران نیست. این بحران، آزمونی جدی برای حاکمیت قانون، قطعیت حقوقی و اعتبار شورای امنیت به عنوان نهاد نگهبان منشور ملل متحد است.

موضع رسمی جمهوری اسلامی ایران در این زمینه، شفاف و تغییرناپذیر است. اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، با صراحت اعلام کرده است که برنامه موشکی کشور برای دفاع از موجودیت ایران توسعه یافته و موضوع مذاکره نیست. این گفتمان، هسته مرکزی استراتژی دفاعی-امنیتی ایران یعنی «بازدارندگی» را تشکیل می‌دهد. از دیدگاه تهران این توانمندی‌ها ضامن جلوگیری از هرگونه اندیشه تهاجمی توسط دشمنان است و هرگونه تردید یا چالش درباره آن، به معنای تهدید تمامیت ارضی و امنیت ملی کشور قلمداد می‌شود.

تهدید ایجاد شده توسط کریدورهای انحصاری مانند زنگزور / مسیر ترامپ را نمی‌توان تنها و صرفاً با واکنش منفی یا مخالفت سیاسی دفع کرد. راهبرد اصولی، تبدیل تهدید به فرصت از طریق بازتعریف بازی است. ایران با برخورداری از موقعیت جغرافیایی بی‌نظیر، می‌تواند با پیشنهاد و پیاده‌سازی مدل «کریدورهای مشارکتی چندمسیره»، خود را از یک بازیگر در معرض حذف، به «هماهنگ‌کننده و ثبات‌بخش» شبکه ترانزیت قفقاز تبدیل کند.

رابطه هند و روسیه متناقض است. اگرچه به لطف ارتباطات دیرینه در حوزه‌های سنتی پایدار است، اما به دلیل عدم تعریف دقیق حوزه‌های جدید، راکد نیز هست