شکل‌دهی مجدد به ترتیبات منطقه‌ای

بنیامین نتانیاهو برای پنجمین بار طی ۱۰ ماه و بنا به دعوت ترامپ به واشنگتن می‌رود؛ سفری که بنا بر ارزیابی رسانه‌ها، می‌تواند با تحولات حساس نظامی و سیاسی در منطقه گره بخورد.

ترامپ چند هفته پیش طی تماس تلفنی با نتانیاهو که بحث سوریه در این گفت‌و‌گو انجام شد، او را برای دیداری فوری طی دو هفته آینده به واشنگتن دعوت کرده است. برخی مغتقدند فوریت این دعوت فراتر از موضوع سوریه است و در سایه افزایش تهدید‌های متقابل میان رژیم صهیونیستی و ایران و پس از بحران نظامی اخیر، نشان‌دهنده نگرانی واشنطن از وقوع تقابل مستقیم یا گسترش درگیری‌ها در منطقه است.

در این چارچوب، گفته می‌شود واشنگتن به دنبال شکل‌دهی مجدد به ترتیبات منطقه‌ای است؛ از پرونده سوریه و نقش دولت انتقالی به رهبری احمد الشرع گرفته تا هماهنگی با عربستان، ترکیه و دیگر کشورها. اما در مقابل، نتانیاهو اهداف متفاوتی را دنبال می‌کند؛ از جمله کنترل مستقیم تحولات غزه به‌گونه‌ای که منجر به حذف حماس از ساختار حکمرانی شود، اما در چارچوبی که با خواسته‌های تل‌آویو سازگار باشد.

اگرچه بسیاری تلاش می‌کنند سفر نتانیاهو به آمریکا را بسیار مهم ارزیابی نموده و آن را به‌عنوان نقطه‌ای بر آغاز دور جدیدی از تحولات و حتی درگیری با ایران قلمداد کنند، اما واقعیت این است که بنا به دلایل روشن و محکم نباید چندان روی این سفر که ماشین تبلیغاتی اسرائیل از هفته‌های قبل عامدانه آن را برجسته کرده‌اند و شبکه‌های اجتماعی و خبری هم پر است از اخبار مربوط به این سفر، به‌طوری که قرار است اتفاقات بزرگی در پی آن رخ دهد، حساس بود؛ البته این به معنای غفلت از آنچه که رژیم در منطقه و جهان اسلام و علیه جبهه مقاومت و جمهوری اسلامی ایران دنبال می‌کند نیست.

رابطه واشنگتن و تل‌آویو رابطه‌ای ساختاری و برپایه منافع متقابل استراتژیک است. اسرائیل، به‌عنوان ژاندارم منطقه در طرح‌های آمریکا، بدون چراغ سبز و حتی دستور مستقیم واشنگتن دست به اقدام عمده‌ای نمی‌زند. از سوی دیگر، اتاق‌های جنگ و مراکز تصمیم‌سازی آمریکا نیز سال‌هاست که در سیاست‌گذاری‌های خود در منطقه و جهان اسلام، از مشورت و فشار لابی صهیونیستی که قدرتمندترین لابی در این کشور است، تأثیر می‌پذیرند. بنابراین، این سفر اگرچه ممکن است اهداف جنگی داشته باشد، اما به نظر می‌رسد در واقع برای هماهنگی بیشتر در مرحله کنونی و رایزنی در مورد نحوه مدیریت تحولات در سراسر منطقه از جمله لبنانف سوریه، غزه و ایران صورت می‌گیرد.

این یادداشت به معنای کم‌اهمیت‌خواندن تهدیدات این رژیم علیه منطقه، جبهه مقاومت و به ویژه جمهوری اسلامی ایران نیست. بلکه تأکید بر این واقعیت است که نفس این سفر به خودی خود حادثه‌ساز نیست؛ چرا که هماهنگی و مشورت میان دو طرف در سطوح مختلف به طور مستمر جریان دارد. آنچه باید با هوشیاری تمام رصد شود، خروجی عملی این هماهنگی‌ها و تحرکات آتی رژیم و آمریکا در میدان است، نه نمایش رسانه‌ای حول یک دیدار. تمرکز بر ماهیت ذاتی این اتحاد سلطه‌خواهانه و زورگویانه و تقویت مستمر قدرت بازدارندگی جبهه مقاومت، راهبردی هوشمندانه‌تر از حساسیت‌زدن بر روی یک رویداد تبلیغاتی است.