واشنگتن و تل‌آویو در کنار فشارهای علنی، الگویی چندلایه از فشار و فرسایش را دنبال می‌کنند که بر تغییر موازنه بدون ورود به جنگ مستقیم و پرهزینه استوار است؛ الگویی که از اختلال امنیتی و فشار اقتصادی تا جنگ شناختی، خرابکاری زیرساختی و ائتلاف‌سازی منطقه‌ای امتداد می‌یابد.

تسلط نیروهای یمنی بر باب‌المندب، این تنگه راهبردی را به یکی از مهم‌ترین نقاط فشار بر اسرائیل تبدیل کرده است؛ تحولی که می‌تواند معادلات امنیتی و دریایی غرب آسیا را از هرمز تا دریای سرخ تحت تأثیر قرار دهد.

«به‌تازگی کنگره آمریکا اعلام کرده که میزان کسری بودجه سالانه آمریکا، به عدد قابل‌توجه ۲ تریلیون دلار رسیده است! این عدد در شرایطی مطرح شده که چند روز قبل نیز شاهد بودیم که بدهی عمومی آمریکا از عدد تاریخی ۴۰ تریلیون دلار عبور کرد. این قبیل آمارها تأیید می‌کنند که ترامپ اکنون در موقعیت ارّه است و کوچک‌ترین اشتباه وی، به‌ویژه در حوزه سیاست خارجی آمریکا، تبعات مهلکی را برای او و دولت آمریکا نوید می‌دهد.»

جنگ رمضان و ادامه تحریم‌های یکجانبه، ایران را در وضعیتی قرار داد که خروج از انزوای تحمیلی به ضرورتی راهبردی تبدیل شد. در این میان، پرسش اصلی این است که بریکس، با نزدیک به نیمی از جمعیت جهان و حدود چهل درصد تولید جهانی، چه آورده عملیاتی برای تهران داشته و این آورده تا چه حد پایدار است.

گفتمان مقاومت در سال‌های اخیر از چارچوب رویارویی‌های زمینی فراتر رفته و به گلوگاه‌های حیاتی اقتصاد جهانی رسیده است؛ جایی که تنگه هرمز و باب‌المندب به دو نقطه مهم در بازتعریف معادلات بازدارندگی منطقه‌ای تبدیل شده‌اند.

عربستان سعودی با تکیه بر دلارهای نفتی، پایگاه‌های آمریکا و پیمان‌های دفاعی، امنیت خود را به قدرت‌های فرامنطقه‌ای سپرده بود، اما تحولات اخیر یمن نشان داد این مدل در لحظه بحران فروپاشیده است. ریاض در برابر پیشروی نیروهای یمنی تنها مانده و نه آمریکا و نه پیمان مکه نتوانستند از آن دفاع کنند. این همان تنهایی استراتژیک است.