در زمان جنگ سرد هند بیشتر به شوروی تمایل یافت و پاکستان به امریکا و انگلستان و رهبران سیاسی و نظامی پاکستان از آن زمان حمایت غرب را یکی از علل تاب آوری خود در برابر هند دیده اند. البته در دو دهه اخیر هند و امریکا بسیار به هم نزدیک شدند و می رفت که پاکستان حمایت طولانی مدت غرب را از دست بدهد اما اتفاقات یکی دو ماه اخیر از جمله وضع تعرفه ها علیه هند توسط امریکا ورق را برگرداند و باعث استحکام دوباره روابط اسلام آباد-واشنگتن شد. هرچند روابط خوب هند و اسرائیل و عدم رابطه پاکستان با اسرائیل می تواند بر روابط غرب با این دو در درازمدت و نیز لایه های عمیق تر اثرگذار جدی باشد. (روابط امنیتی-نظامی هند و اسرائیل و کار مشترک برای فعال کردن گروه های بلوچی یک امر خطرناک و جدی است که قاعدتا چراغ سبز ولو نسبی غرب را با خود همراه دارد.)

آمریکا با "حمایت مطلق" و "مشارکت فعال" نقش مرکزی در جنایات جنگ غزه داشت. رژیم صهیونی با کشتار بی سابقه مردم فلسطین، افکارعمومی بین المللی و کشورهای مختلف از جمله؛ پایتخت های غربی و دانشگاه‌های معتبر جهانی به صحنه حمایت از انسانیت قیام کردند و هزینه راهبردی کاخ سفید را در استمرار جنگ نابرابر غزه افزایش دادند. ماجرای جالب اینجاست، رژیم صهیونی با حمایت امریکا در 1973 چند کشور عربی قدرتمند را در عرض 19 روز شکست داد و پیروزی خود را تثبیت و آن را تبدیل به دستاورد استراتژیک کردند اما حدود 750 روز با خیانت و کم کاری برخی از کشورهای عربی، با چند گروه مقاومت تحت محاصره شدید جنگیدند، اما پیروزی راهبردی کسب نکردند و به وضعیت اضطرار و درماندگی رسیدند و این مهم محصول مقاومت شگفت انگیز مردم قهرمان غزه است که آتش بس را رقم زد.

به تازگی شاهد پرده ای جدیدی از سیاست های تجاوزکارانه رژیم اشغالگر قدس بوده ایم. در این چهارچوب، پارلمان این رژیم موسوم به کِنست طرح اعمال حاکمیت اسرائیل بر کرانه باختری را به تصویب رسانده است. موضوعی که با بازتاب های گسترده بین المللی رو به رو شده و دیدگاه های مختلفی در مورد آن مطرح می‌شود. البته که پیش از این نیز در بحبوحه جنگ غزه برخی جریان ها و چهره های سیاسی در اراضی اشغالی از ضرورت اعمال حاکمیت رژیم اشغالگر قدس بر کرانه باختری صحبت می کردندو با این همه، در رابطه با اقدام جنجالی اخیر صهیونیستها جهت اشغال کرانه باختری، توجه به 3 نکته ضروری به نظر می رسد.

امپریالیسم محصول یک تئوری توطئه نیست؛ بلکه یک حقیقت است، یک واقعیت محسوب می‏شود. انکار یا کوچک شمردن واقعیت امپریالیسم، مانع پیشرفت بشر می‌شود. در امپراتوری‌های گذشته نظیر روم، بیزانس و عثمانی، امپریالیسم خود را از طریق اشغال سرزمین‌های دیگر با زور اسلحه و سربازان و الحاق آنها به قلمرو امپراتوری نشان داد. پس از قرون وسطی، رژیم‌های سلطنتی در بریتانیا، اسپانیا، فرانسه، ایتالیا و پرتغال با ایجاد مستعمرات در قاره آمریکا، آفریقا و آسیا، از طریق زور اسلحه و سربازان و با همکاری همدستان منطقه‌ای خود، به امپریالیسم خود ادامه دادند.

در سال‌های اخیر، همکاری اقتصادی ایران و چین به موازات تشدید تحریم‌های آمریکا و متحدانش، شکل نوینی به خود گرفته است. این تحول نه تنها بر اقتصاد دو کشور، بلکه بر معادلات ژئوپلیتیک و ساختار نظم جهانی تأثیر گذاشته است. وال‌استریت ژورنال، بلومبرگ و اسراییل هیوم در گزارش‌های جداگانه به ابعاد مختلف این پدیده پرداخته‌اند.

در پی حملات اخیر به تأسیسات هسته‌ای ایران، تحلیل‌های کارشناسی نشان می‌دهد که این اقدام پیامدهای متناقضی داشته است. از یک سو، پیشرفت فنی برنامه هسته‌ای ایران را مختل کرده و از سوی دیگر، ممکن است موجب تقویت جریان‌های طرفدار توسعه سلاح هسته‌ای در این کشور شده باشد. این نوشتار به بررسی دیدگاه مایکل آیزنشتات، کارشناس ارشد اندیشکده «واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک»، می‌پردازد.

در پی حملات اخیر به تأسیسات هسته‌ای ایران، تحلیل‌های کارشناسی نشان می‌دهد که این اقدام پیامدهای متناقضی داشته است. از یک سو، پیشرفت فنی برنامه هسته‌ای ایران را مختل کرده و از سوی دیگر، ممکن است موجب تقویت جریان‌های طرفدار توسعه سلاح هسته‌ای در این کشور شده باشد. این نوشتار به بررسی دیدگاه مایکل آیزنشتات، کارشناس ارشد اندیشکده «واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک»، می‌پردازد.

رهبر انقلاب با تفکیک مرز میان (معامله) و (تحمیل)، بر رد قاطع هر توافقی که در آن نتیجه از پیش توسط آمریکا تعیین شده باشد تأکید کردند و این موضع را به‌عنوان خط قرمز دیپلماسی ایران معرفی نمودند. ایشان ضمن بی‌اعتبار کردن ادعاهای اخیر رئیس‌جمهور آمریکا درباره توان نابودی برنامه هسته‌ای ایران، با طرح این پرسش اساسی که (اصلاً شما چه کاره هستید؟) مبنای حقوقی و اخلاقی آمریکا برای قضاوت درباره استقلال و پیشرفت ایران را به چالش کشیدند. این واکنش صریح، در بستر سال ۲۰۲۵ و همزمان با انقضای قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت، جایگاه ایران را در معادلات جدید جهانی تثبیت میکند و نشان‌دهنده انتقال گفتمان از موضع دفاعی به موضع فعال و مقتدر است.