بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار خود با جمعی از مدال آوران و افتخار آفرینان عرصه ورزشی و علمی حاوی نکات قابل توجهی است که نشان می‌دهد تا چگونه دشمنان در این مقطع زمانی سعی دارند تا سرپوشی برای شکست خود در هم آوردی اخیرشان با محور مقاومت بگذارند و سعی دارند تا با روایت گری وارونه از شکست و استیصال خود، بانگ پیروزی و ظفرمندی سر دهند. حکیم انقلاب اسلامی در بیانات خود درباره سفر اخیر رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ به سرزمین‌های اشغالی با عنوان یاوه گویی های اخیر برخی‌ها واکنش نشان دادند و اشاره کردند که این سفر به راستی نمایش لودگی سیاسی یک سیاستمدار فرسوده بود. جایی که محور عبری غربی در مسیر افول تمدنی قرار گرفته و در حال دست و پا زدن بی ثمر هست.

سخنان اخیر رهبر انقلاب را باید همزمان نقشه راه درون‌زا و بیانیه‌ای در سطح سیاست خارجی دانست. در سطح داخلی این بیانات پیوندی میان روحیه مقاومت و نشاط اجتماعی برقرار می‌کنند. پبامی که پس از فشارهای اقتصادی و رسانه‌ای سالهای اخیر معنای مضاعف پیدا میکند. تأکید مکرر بر حرکت کشور، امید ملی و نقش جوانان در مدال‌آوری علمی و ورزشی نشانه‌ای است از تلاش حاکمیت برای بازآفرینی انرژی اجتماعی و تبدیل آن به پشتوانه مشروعیت سیاسی در دوره تازه فشارهای غربی.

امروز در دهمین سال برجام، دیگر هیچ تردیدی باقی نمانده است که این توافق نه‌تنها تحریم‌ها را برنداشت بلکه آنها ‌ را چند برابر کرد. قطعنامه‌ ۲۲۳۱ که روزی از آن به عنوان «سپر دیپلماتیک و حقوقی در برابر تحریم و جنگ» یاد می‌شد، حالا همان سندی است که آمریکا و اروپا با تکیه بر آن اسنپ بک را فعال کرده و ایران را در معرض فشار بیشتری قرار داده‌اند.

دهه هشتاد بود که رهبر فرزانه انقلاب اسلامی از عنوان دستکش مخملی و دست چدنی برای طرف غربی در ماجرای نحوه مواجه با ایران صحبت کردند. منظور حکیم انقلاب اسلامی آن بود که طرف غربی با فریبکاری دست چدنی خود را زیر دستکش مخملی پنهان کرده است و بصیرت میخواهد تا بدانی که آنچه که با آن دست می دهی واقعیت ندارد و مخملی نیست.

در سرفصل سوم سخنرانی، رهبر انقلاب بر روش‌های دشمنان (مانند انکار موفقیت‌های ایران، درهم‌آمیختن راست و دروغ، بزرگنمایی ایرادات، و تبلیغات جهت‌دار) برای ایجاد ناامیدی در ملت ایران تأکید دارند، اما این روش‌ها را ناکارآمد می‌دانند زیرا جوانان ایرانی با پیشرفت‌های علمی و نظامی (مانند موشک‌های دست‌ساز) پاسخ محکمی می‌دهند. این تحلیل نشان‌دهنده جنگ نرم دشمن است که هدفش از دست دادن باور به توانایی‌ها در میان نسل جوان است، اما ایران را مظهر امید معرفی می‌کند.

«رژیم اشغالگر قدس با تغذیه گروه های تروریستی در نوار غزه سعی دارد مردم فلسطین را به زعم خود به جان هم بیندازد و از این رهگذر، با استفاده از سیاست نخ نمای تفرقه بینداز و حکومت کن، حدی از مصونیت را برای خود ایجاد کند.»

بیانات اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی را میتوان بیانه‌ای راهبردی، زمان‌شناسانه و هوشمندانه برای تعریف مرزهای غیرقابل مذاکره ایران در آستانه دور جدیدی از چالشهای بین‌المللی دانست. این مواضع متین و استوار سه محور اصلی را پوشش میدهد، رد هرگونه تحمیل تحت عنوان معامله، تأکید بر حق حاکمیتی ایران برای توسعه صلح‌آمیز فناوری هسته‌ای، و هشدار نسبت به تداوم مقاومت در برابر فشارها. موفقیت این استراتژی در گام بعدی به عزم ملی و نیز توانایی دستگاه دیپلماسی کشور برای مدیریت این پرونده پیچیده در عرصه بین‌المللی بستگی خواهد داشت.

درحالی که میانجیگران تلاش می‌کنند آتش‌بس بین حماس و رژیم صهیونیستی در غزه را برای مدت طولانی حفظ ‌کنند، مقامات تل‌آویو در دهمین روز این آتش‌بس بار دیگر توافقات را زیر پا گذاشته و حملات هوایی جدیدی را ‌علیه بخشهای مختلف غزه آغاز کردند.‌ رسانه‌های عبری روز یکشنبه گزارش دادند که در پی انفجار یک خودروی زرهی اسرائیل در رفح، دو نظامی ‌صهیونیست کشته و دو نفر دیگر زخمی شدند. همچنین بر اساس گزارشها درگیریهایی بین نیروهای حماس ‌ونظامیان اسرائیل رخ داده است. بر اساس گزارشها اصل ماجرا این بود که نیروهای امنیتی حماس قصد داشتند ‌با عناصر باند مزدور «یاسر ابوشباب» درگیر شوند که نظامیان ارتش صهیونیستی برای نجات عناصر این گروه ‌مداخله کرده و با مبارزان حماس درگیر شدند که طی آن در کمینی که مبارزان مقاومت گذاشته بودند، به اشتباه ‌شماری از نظامیان اشغالگر در منطقه رفح کشته و زخمی شدند. ‌

پایگاه هوایی بگرام، که زمانی نماد حضور بیست ساله آمریکا در افغانستان بود، اکنون در مرکز تحولات ژئوپلیتیکی منطقه قرار گرفته است. اعلام احتمالی بازگشت نیروهای آمریکایی به این تأسیسات استراتژیک، نه تنها افغانستان را که کل منطقه آسیای مرکزی و جنوبی را تحت تأثیر قرار خواهد داد. این تحول در شرایطی رخ می‌دهد که توازن قوا در منطقه در حال تغییر است و قدرت‌های بزرگ مانند چین و روسیه نفوذ خود را در افغانستان افزایش داده‌اند. برای ایران، که مرزهای شرقی خود را نسبتاً در معرض تهدید رها کرده، بازگشت آمریکا به بگرام می‌تواند چالش‌های امنیتی جدیدی ایجاد کند. همزمان، برای چین که افغانستان را حلقه‌ای حیاتی در ابتکار کمربند و راه (BRI) خود می‌داند، حضور نظامی آمریکا در این منطقه می‌تواند برنامه‌های اقتصادی و راهبردی پکن را با موانع جدی روبرو سازد. بدون شک تحلیل ابعاد مختلف بازگشت احتمالی آمریکا به بگرام و تأثیرات آن بر کشورهای منطقه، با تمرکز ویژه بر ایران و چین و ابتکار کمربند و راه امری ضروری و می‌تواند به فهم بهتر چشم انداز تهدیدات و فرصت‌های پیش روی کشورمان در منطقه آسیای میانه کمک شایانی نماید.

آمریکا سال‌هاست پروژه‌ی عادی‌سازی روابط رژیم صهیونیستی با جهان عرب را با ابزارهایی چون نشست‌های منطقه‌ای، پیمان‌های امنیتی و سازوکارهای اقتصادی پی می‌گیرد. اجلاس شرم‌الشیخ نیز امتداد همین مسیر بود؛ تلاشی برای القای وجود اجماع علیه محور مقاومت و نمایش انسجام میان کشورهای عربی و رژیم اشغالگر. این نمایش، بیش از آنکه دیپلماتیک باشد، نوعی «عملیات روانی» برای مشروعیت‌سازی حضور صهیونیسم سیاسی در ساختار امنیتی خاورمیانه محسوب می‌شود.