پس از جنگ دوازده‌روزه ایران با آمریکا و اسرائیل – که به عنوان نقطه عطفی در تشدید تنش‌های منطقه‌ای خاورمیانه عمل کرد – و فعال‌سازی فرآیند اسنپ‌بک تحریم‌های سازمان ملل علیه تهران، همراه با تداوم بحران اوکراین، روابط روسیه و آمریکا وارد مرحله‌ای از نیازمندی متقابل استراتژیک شده است. این نیازمندی نه از سر دوستی ایدئولوژیک، بلکه بر پایه محاسبات واقع‌گرایانه قدرت‌محور و تعادل قوا شکل گرفته، جایی که هر دو قدرت برای مدیریت بحران‌های چندجانبه به یکدیگر وابسته‌اند.

وقتی اظهارات سرگئی لاوروف می‌تواند فضای سیاست داخلی و خارجی ایران را ملتهب و دعوای بزرگی را میان جریانات داخلی ایران راه بیندازد، معنایش این است که قدرت‌های خارجی به‌خوبی شکاف‌های داخلی ایران را می‌شناسند و گاه آگاهانه بر آن بازی می‌کنند. در واقع، شناخت قدرت‌های خارجی از شکاف‌های سیاسی و اجتماعی ایران، به آن‌ها این امکان را می‌دهد که بدون هزینه، بر تصمیمات داخلی ما تأثیر بگذارند.

هدف اصلی از چنین حملاتی، نه تنها وارد کردن خسارت مادی، بلکه ارسال پیام قدرت و آزمایش خطوط قرمز ایران در عرصه دریا و ژئوپلتیک است. انتخاب منطقه‌ی نزدیک به آب‌های یمن نیز حامل معناست. این نقطه از جغرافیای دریایی، بخشی از "مثلث راهبردی دریایی" مقاومت در دریای سرخ، تنگه باب‌المندب و خلیج عدن محسوب می‌شود؛ جایی که حضور تمام کننده مقاومت طی سال‌های اخیر به رخ دشمنان کشیده شده است. در نتیجه، هدف قرار دادن نفتکش ایرانی در این محدوده، در واقع تلاشی برای ضربه زدن به اعتبار و کارآمدی حضور منطقه‌ای مقاومت نیز تلقی می‌شود.

در جمع‌بندی باید اظهار داشت، حمله آمریکا به نفتکش فالکون نقطه عطفی خطرناک در تشدید تنش‌های دریایی است. این اقدام در راستای سیاست فشار همه جانبه برای فلج کردن اقتصاد ایران و محدود کردن نفوذ منطقه‌ای آن انجام گرفته و پاسخ تهران احتمالاً آمیزه‌ای از اقدامات دیپلماتیک و عملیات‌های نامتقارن از طریق متحدانی مانند حوثی‌ها خواهد بود. با این حال، در روزهای آتی احتمال شنیده شدن خبر اصابت نفتکش‌های خارجی، به ویژه آنهایی که با دوستان آمریکا در ارتباط‌ هستند آنهم با تیرهای غیبی، بیش از پیش خواهد بود،بعبارتی نشانه‌ای از لغزیدن بحران از سطح هشدار به میدان رویارویی مستقیم.