با پیوستن قزاقستان به توافق‌نامه ابراهیم، غرب تلاش می‌کند انزوای رژیم اسرائیل را کاهش دهد و مشروعیت بین‌المللی آن را بازسازی کند. این اقدام، تهدیدی جدی برای جهان اسلام و محور مقاومت محسوب می‌شود.

غرب با بهره‌گیری از شعار «زن، زندگی، آزادی» در کشورهای مختلف از سودان تا ایران و ونزوئلا، پروژه‌ای مشترک برای نفوذ نرم و براندازی طراحی کرده است. پشت نقاب آزادی، هدف اصلی تخریب انسجام داخلی، تحریک درگیری و غارت منابع ملی کشورهاست.

رژیم اسرائیل با سوء‌استفاده از بحران سوریه، جامعه دروزی را به ابزار اهداف خود تبدیل کرده است. تل‌آویو با حمایت اطلاعاتی و نظامی از دروزی‌ها، طرح تجزیه سوریه و ایجاد منطقه حائل در جنوب را دنبال می‌کند.

در نهایت، رژیم نه از آنچه در مورد حزب‌الله می‌داند، بلکه از آنچه نمی‌داند، می‌ترسد. ناشناخته‌ها به بازیگر کلیدی در معادله درگیری تبدیل شده‌اند و توانایی پیش‌بینی رویدادها در مواجهه با ابهام در توانایی‌ها و بی‌ثباتی رفتار، به هنری گمشده تبدیل شده است. در حالی که هر دو طرف به وضوح تمایل خود را برای جلوگیری از جنگ تمام عیار نشان می‌دهند، ماهیت ساختاری معضل امنیتی، لغزش به سمت رویارویی را به یک احتمال واقعی تبدیل می‌کند.

روابط مصر و اسرائیل دیگر به «صلح سرد» که از زمان امضای "توافق کمپ دیوید" حاکم بوده است، محدود نمی‌شود. پس از آنکه رئیس جمهور مصر در اجلاس دوحه، رژیم اسرائیل را «دشمن» توصیف کرد، تنش آشکاری بین دو طرف تشدید شد، این تغییر قابل توجه، زبان دیپلماسی محتاطانه‌ای را که دهه‌ها مشخصه موضع مصر بوده است، می‌شکند.

در مرحله مقابله، تجربه یمن میتواند راهبردی عملی ارائه دهد. همانگونه که صنعاء با هدف قرار دادن زیرساختهای انرژی و حمل‌ و نقل امارات هزینه دخالت این کشور مزدور عربی را افزایش داد، امروز نیز باید محور مقاومت و دولتهای مستقل آفریقایی، با اتحاد اطلاعاتی و تحریم تدارکات هوایی و مالی امارات، چرخه قاچاق را بشکنند. راه‌حل نه در انفعال دیپلماتیک، بلکه در اقدام هماهنگ رسانه‌ای، حقوقی و بازدارنده است،تا طلای سودان دیگر به سرمایه جنگ، و امارات دیگر به خزانه خون تبدیل نشود.

تحولات سودان، که زمانی به‌عنوان سومین کشور بزرگ آفریقا و یک پل راهبردی میان جهان عرب و آفریقای سیاه شناخته می‌شد، امروز به یکی از پیچیده‌ترین و خون‌بارترین بحران‌های انسانی و ژئوپلیتیک جهان پس از پایان جنگ غزه بدل شده است. جنگ داخلی میان ارتش سودان (SAF) به رهبری ژنرال عبدالفتاح البرهان و نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) به فرماندهی ژنرال محمد حمدان دقلو که از آوریل سال ۲۰۲۳ آغاز شد، فراتر از یک درگیری داخلی برای کسب قدرت، به میدانی برای تسویه‌حساب قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای تبدیل شده و ثبات کل شاخ آفریقا و امنیت حیاتی دریای سرخ را به چالش کشیده است. در میانه این آشوب، که با رقابت بر سر منابعی چون طلا و کنترل شاهراه‌های استراتژیک تغذیه می‌شود، یک روند رسانه‌ای و سیاسی هدفمند نیز در حال شکل‌گیری است: متهم‌سازی کشورمان به ایفای نقش نظامی و ارسال پهپاد برای ارتش سودان! این تحول، که با گزارش‌های جهت‌دار در رسانه‌های غربی و عربی کلید خورده، پرسشی راهبردی را پیش روی نخبگان دلسوز کشورمان قرار می‌دهد و آن اینکه چرا در این مقطع زمانی و در این جغرافیای خاص، انگشت اتهام آنهم به این شدت به سوی کشورمان نشانه رفته و این سناریوسازی چه اهداف پنهان و بلندمدتی را دنبال می‌کند؟ پاسخ به این پرسش مستلزم درک عمیق لایه‌های متعدد بحران سودان، کالبدشکافی منافع بازیگران خارجی و جایگاه این کشور در نقشه رقابت‌های کلان بین‌المللی است.

از آنچه گفته شد می‌توان اینگونه جمع‌بندی کرد که چین دالان جعلی زنگزور را موضوعی می‌داند که فرصت‌های اقتصادی و تهدیدهای سیاسی دارد؛ اما فرصت‌های نهفته در آن بیشتر از ضررها و تهدیدهای آن است. نکته حائز اهمیت در نگاه چینی‌ها به تهدیدهای موجود در این دالان، احتمالی بودن این تهدیدها و توانایی و قابلیت خود در دفع آن‌هاست. به عبارت دیگر، چین معتقد است تهدیدهای ناشی از دالان جعلی زنگزور، نه تهدیدهای بالفعل، بلکه تهدیدهایی است که احتمال دارد در آینده به وجود بیاید. گذشته از این، بر فرض احتمال، اگر از ناحیه این دالان تهدیدهایی علیه چین به وجود آید، این کشور با توجه به قدرت سیاسی، اقتصادی و نظامی خود می‌تواند آن تهدیدها را دفع کند. به همین دلیل، چین بیش از آن که در قبال دالان جعلی زنگزور موضع مخالفت‌آمیز اتخاذ کند، موضع مثبتی از خود نشان داده است. / اندیشکده زاویه