«میشل عیسی سفیر آمریکا در لبنان به تازگی در موضع‌گیری گفته که "معنای آتش‌بس یا مذاکره این نیست که به حزب الله حمله نشود! اسرائیلی ها نگاه خودشان را دارند و بیروت از طریق گفتگو باید تلاش کند تا به دیدگاه تل آویو نزدیک شود." این موضع گیری در دل خود پیام های معناداری دارد که ادراک آن ها از اهمیت راهبردی برخوردار است.»

فراتر از یک اقدام امنیتی تک‌موردی، بیانیه‌ای سیاسی در چهارچوب جنگ گسترده‌تر مقاومت و اشغالگر بود. این رویداد، هم قدرت عملیاتی و اشراف اطلاعاتی مستحکم حماس در غزه را به رخ کشید، هم به شبکه همکاران داخلی دشمن هشدار داد، هم یک پروژه امنیتی مهم رژیم صهیونیستی را خنثی کرد و هم با کسب رضایت مردمی، سرمایه سیاسی جنبش را افزایش داد.

روزنامه صهیونیستی «هاآرتص» که به یک سند نظامی محرمانه استناد کرده، ارتش رژیم صهیونیستی در حال برنامه‌ریزی برای احداث یک دیوار حائل جدید در منطقه اغوار (بخش شمالی دره اردن در کرانه باختری) است. این طرح، در چارچوب استراتژی کلان تل‌آویو برای الحاق عملی و تدریجی کرانه باختری و تعیین یک‌جانبه مرز‌های نهایی قرار می‌گیرد. بر اساس این گزارش، هدف ظاهری این دیوار، «جدا کردن شهرک‌های صهیونیست‌نشین از روستا‌های فلسطینی» و «انزوای روستا‌های فلسطینی از یکدیگر» برای تأمین امنیت شهرکنشینان عنوان شده است.

جنوب یمن ظاهراً توسط یک دولت به رسمیت شناخته شده بین‌المللی اداره می‌شود. اما بخش عمده‌ای از این منطقه توسط مجموعه‌ای از گروه‌های مسلح کنترل می‌شود. قدرتمندترین آنها شورای انتقالی جنوب است که در سال ۲۰۱۷ با حمایت مالی و نظامی امارات تأسیس شد و خواستار ایجاد یک یمن جنوبی مستقل است. چنین کشوری برای چندین دهه وجود داشت تا اینکه در سال ۱۹۹۰ با یمن شمالی متحد شد.

اسرائیل از ایجاد آشوب خیابانی گسترده در ایران ناامید شده و اکنون راهبرد چندلایه‌ای را دنبال میکند که بر سه محور استوار است یکی عملیات روانی برای تضعیف انسجام داخلی دو دیگر فعالسازی شبکه‌های نیابتی برای ایجاد ناامنی نقطه‌ای و سوم بهره‌برداری از رخدادهای انسانی و اجتماعی برای تغییر ادراک عمومی. با اینحال موفقیت این راهبرد بستگی جدی به میزان همبستگی داخلی ایران و توان دستگاه‌های امنیتی و رسانه‌ای در خنثی‌سازی این پروژه دارد و هرچه قدرت مدیریت داخلی افزایش یابد میدان مانور اسرائیل محدودتر خواهد شد.

حزب عدالت و توسعه ضمن اجرای تحولات اجتماعی، پروژه‌هایِ با جهت‌گیری مذهبی را نادیده نگرفت. به ویژه در دو دوره اول حکومت، تعداد دوره‌های قرآن و مدارس امام خطیب افزایش یافت، در حالی که محیطی ایجاد شد که در آن جوامع مذهبی و سازمان‌های اسلامی می‌توانستند آزادانه فعالیت کنند. با این حال، برخلاف اسلاف خود، این حزب این تحولات را بر دستور کار سیاسی خود اولویت نداد. برعکس، این حزب یک آرمان سیاسی را پذیرفت که در آن هر ارزش مذهبی و دنیوی به نفع سرمایه و قدرت دولتی بسیج می‌شد. از این منظر، حزب عدالت و توسعه اسلام را به جایگاه ثانویه تنزل داد.