آخرین قمار دشمن

ما در میانه یک «مسابقه زمان» سرنوشت‌ساز قرار گرفته‌ایم؛ مسابقه‌ایی که یک سوی آن، تلاش ما برای رسیدن به «بازدارندگی کامل» و سوی دیگر، تقلای مذبوحانه دشمن برای وارد کردن یک «ضربه سرنوشت‌ساز» قبل از رسیدن ما به آن نقطه است. تحرکات اخیر داخلی و خارجی، همگی قطعات یک پازل واحد و یک استراتژی خطرناک از سوی دشمن هستند که می‌توان آن را «جنگ ترمیم» نامید.

 دشمن پس از شکست در جنگ ۱۲ روزه، به این درک راهبردی رسیده که در یک رویارویی متعارف، بازنده قطعی است. منطق حکم می‌کند که سایه جنگ باید برداشته شود، اما نه از مسیر صلح تحمیلی. راهبرد ما، رسیدن به سطحی از قدرت متعارف نظامی است که هرگونه فکر تهاجم را از ذهن دشمن پاک کند. ما در آستانه رسیدن به این «نقطه بازدارندگی مطلوب» قرار داریم و این، دقیقاً همان چیزی است که دشمن را به جنون کشانده است. او می‌داند که «زمان» به نفع ماست و چند ماه آینده، برای او حیاتی است.

 استراتژی «جنگ ترمیم» دشمن، یک حرکت گازانبری برای جلوگیری از رسیدن ما به آن نقطه است. یک لبه این گازانبر، فشار حداکثری از خارج برای تحریک به یک جنگ زودهنگام است. لبه دیگر و خطرناک‌تر آن، فعال‌سازی گسل‌های داخلی از طریق مهندسی آشوب است. هدف، ایجاد یک «جنگ ترکیبی» و فرسایشی برای به هم ریختن تمرکز ما، به تأخیر انداختن پیشرفت‌های راهبردی‌مان و در نهایت، وارد کردن یک ضربه کاری از درون، قبل از آنکه سپر بازدارندگی ما کامل شود.

 آشوب‌های داخلی اخیر، یک آتش‌تهیه برای همین هدف است. این یک قمار آخر و پر از ریسک از سوی دشمنی است که می‌داند پنجره فرصتش به سرعت در حال بسته شدن است. وظیفه ما در این چند ماه سرنوشت‌ساز، «انسداد هوشمندانه» مسیر‌های دشمن و مدیریت صحنه با حداقل هزینه است تا با عبور از این گردنه، به ساحل امن بازدارندگی کامل برسیم.