چرا آمریکا مستقیماً به ونزوئلا حمله کرد

در بامداد روز شنبه،۳ ژانویه ۲۰۲۶ (۱۳ دی ۱۴۰۴)، جهان شاهد گام جدید و بی‌سابقه‌ای در تهاجم‌گری امپریالیسم آمریکا بود. برای نخستین بار، نیرو‌های مسلح ایالات متحده عملیات نظامی مستقیم و گسترده‌ای را علیه خاک کشور مستقل ونزوئلا آغاز کردند. این حمله که با موشک‌ها و هواپیما‌های جنگی آمریکایی به مناطق مختلف از جمله پایتخت انجام شد، نه تنها نقض آشکار حاکمیت ملی و تمامیت ارضی یک دولت عضو سازمان ملل است، بلکه گامی خطرناک به سمت تشدید درگیری‌های نظامی در منطقه آمریکای لاتین محسوب می‌شود.

گستره و اهداف حمله

بر اساس گزارش‌های میدانی و تصاویر منتشرشده، حملات آمریکا ساعت‌ها پیش از طلوع آفتاب در کاراکاس و چندین ایالت دیگر آغاز شد. انفجار‌های پیاپی در مناطق پراکنده پایتخت، پرواز هواپیما‌های جنگی در ارتفاع کم و مشاهده بالگرد‌های تهاجمی «CH-۴۷G شینوک» متعلق به یگان عملیات ویژه ارتش آمریکا (۱۶۰ام SOAR) از جمله شواهد این تهاجم است. دولت ونزوئلا اعلام کرد که علاوه بر کاراکاس، ایالت‌های میراندا، آراگوآ و لا گوایرا نیز هدف قرار گرفته‌اند. اهداف این حملات طیفی از نقاط حساس زیرساختی و نظامی شامل پایگاه‌های نیروی دریایی، مقر وزارت دفاع، بندر بین‌المللی سیمون بولیوار و حتی خانه وزیر دفاع ونزوئلا را در بر می‌گرفت. قطع برق در مناطق اطراف پایگاه‌های نظامی و اختلال در خدمات اینترنت، نشان‌دهنده دقت و گستردگی برنامه‌ریزی این عملیات است.

توجیهات و اعلان‌های رسمی واشنگتن:

اگرچه مقامات رسمی آمریکا تا لحظه تنظیم این تحلیل از اظهارنظر مستقیم درباره جزئیات حمله خودداری کرده‌اند، اما شبکه‌های خبری معتبر این کشور مانند «سی‌بی‌اس» و «فاکس‌نیوز» گزارش داده‌اند که دستور این حمله به صورت مستقیم از سوی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، صادر شده است. ترامپ همزمان ادعا کرد که نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، توسط نیرو‌های آمریکایی دستگیر و به خارج از کشور منتقل شده است. این ادعا که از سوی مقامات ونزوئلایی بلافاصله تکذیب شد، همراه با گسترش اخبار درباره پیاده‌سازی نیرو‌های ویژه آمریکا در برخی مناطق شمالی ونزوئلا， نشان می‌دهد که واشنگتن علاوه بر حمله هوایی، احتمالاً در پی اجرای یک (سناریوی کودتا) برای تغییر نظام حاکم در کاراکاس است.

واکنش ونزوئلا و بسیج ملی:

دولت ونزوئلا این حملات را «تجاوزی آشکار و نقض صریح منشور سازمان ملل» خواند و بلافاصله وضعیت فوقالعاده ملی و دفاع مسلحانه در سراسر کشور اعلام کرد. وزیر دفاع ونزوئلا با تأکید بر (حق دفاع مشروع) اعلام کرد که مردم ونزوئلا متحد بوده و در برابر این تجاوز مقاومت خواهند کرد و در نهایت پیروز خواهند شد. نیکلاس مادورو نیز دستور فعال‌سازی کامل طرح‌های دفاع ملی، آغاز مرحله (مبارزه مسلحانه) و بسیج عمومی تمامی نیرو‌های دفاع مردمی را صادر کرده است. این واکنش قاطع نشان می‌دهد که علیرغم غافلگیری اولیه، اراده حاکمیت و مردم ونزوئلا برای مقابله با تجاوزگر، جدی است.

واکنش‌های بین‌المللی و پیامد‌های منطقه‌ای:

این تجاوز نظامی مستقیم، محکومیت‌های سریع و گسترده‌ای را در سطح جهانی برانگیخت. گوستاوو پترو، رئیس‌جمهور کلمبیا، با اعلام اینکه «همین الان دارند کاراکاس را بمباران میکنند»، خواستار تشکیل جلسه فوری شورای امنیت سازمان ملل شد. اوو مورالس، رئیس‌جمهور پیشین بولیوی، نیز این اقدام را (تجاوز امپریالیستی) محکوم کرد. چنین واکنش‌هایی حاکی از آن است که عملیات آمریکا نه تنها نتوانسته مشروعیت بین‌المللی کسب کند، بلکه ممکن است به بسیج و اتحاد کشور‌های آمریکای لاتین در مقابل سیاست‌های هژمونیک واشنگتن بینجامد و ثبات منطقه را به شدت تهدید کند.

کلام پایانی

حمله نظامی مستقیم آمریکا به ونزوئلا را باید نقطه عطفی در سیاست خارجی تهاجمی این کشور دانست که تحت پوشش مبارزه با مواد مخدر یا تغییر رژیم، در پی دستیابی به منابع استراتژیک نفت و گاز این کشور است. این اقدام که با نقض فاحش قوانین بین‌المللی همراه است، ثابت کرد که دولت آمریکا برای رسیدن به اهداف خود، حتی از رویارویی نظامی تمام‌عیار با یک کشور مستقل نیز ابایی ندارد. با این حال، مقاومت سرسختانه مردم ونزوئلا و محکومیت‌های بین‌المللی، نشان می‌دهد که این تجاوز نیز همانند تمامی توطئه‌های پیشین واشنگتن در منطقه، با شکست رو‌به‌رو خواهد شد و تنها نتیجه آن، افزایش نفرت از امپریالیسم آمریکا و تقویت اراده ملت‌ها برای دفاع از حاکمیت ملی خود است.