- اردوغان و نتانیاهو در آستانه تقابل
- آثار منطقهای جنگ 40 روزه
- فصل تازه ای از «وحدت ساحات»
- عملکرد حزب الله در جنگ
- از بازدارندگی موضعی تا مهار ژئواکونومیک عربستان
- پیامدهای جنگ ایران بر اقتصاد ایالات متحده
- بازآرایی موازنه قدرت در شرق آسیا
- از تضاد راهبردی تا توافق تاکتیکی
- دکترین جدید اسرائیل برای فرسایش قدرت ایران و محور مقاومت
- مخالفت رژیم صهیونیستی با توافق ایران و آمریکا
- ارزیابی روند استراتژیک مذاکرات
- جنگ رمضان و بحران فزاینده رهبری آمریکا
- برآورد راهبردی محافل امنیتی عبری
بازگشت ناو آبی خاکی به دریای چین جنوبی
پنتاگون در اقدامی غیرمنتظره، ناو آبیخاکی یواساس باکس را که به سمت خاورمیانه در حرکت بود، به دریای چین جنوبی بازگرداند. این تصمیم نشان میدهد واشنگتن چین را جدی ترین تهدید فرامنطقهای برای امنیت ملی آمریکا میداند. در این میان، احتمال حمله نظامی چین به تایوان (که آمریکا متعهد به دفاع از آن است) یکی از سناریوهای احتمالی در شرق آسیاست. در نگاه کلی دلایل این اقدام را میتوان به شرح ذیل برشمرد:
۱. اولویت مطلق رقابت با چین:
آمریکا چین را تهدیدی استراتژیک و جهانی ارزیابی میکند، در حالی که بحرانهای خاورمیانه را تاکتیکی و منطقهای میداند. به همین دلیل، حتی در اوج درگیری در غرب آسیا، پنتاگون از تمرکز روی مهار چین دست نمیکشد.
۲. جلوگیری از خلاء قدرت در اقیانوس آرام:
اگر ناوهای آمریکایی از منطقه غرب اقیانوس آرام خارج شوند، چین ممکن است در دریای چین جنوبی و تنگه تایوان جسورتر عمل کند. بازگشت ناو باکسر مانع از ایجاد این خلاء میشود.
۳. تقویت بازدارندگی در برابر تهدید تایوان:
ناو آبخاکی باکسر میتواند در صورت هرگونه تحرک نظامی چین علیه تایوان، واکنش سریع نشان دهد. حضور این ناو، هزینه هرگونه ماجراجویی پکن را افزایش میدهد.
۴. اطمینانبخشی به متحدان منطقهای:
فیلیپین، ژاپن، کره جنوبی و استرالیا نگرانند که آمریکا به دلیل بحران خاورمیانه، آنها را رها کند. بازگشت این ناو به متحدان میگوید: تعهد آمریکا به شرق آسیا پایدار است.
۵. کاهش تهدید فوری در خاورمیانه:
شاید واشنگتن به این نتیجه رسیده که در کوتاه مدت جنگ گستردهای در خاورمیانه رخ نمیدهد یا اگر رخ دهد ناوهای لینکلن و بوش در دریای عرب کافی هستند و نیازی به اعزام باکسر نیست.
۶. پاسخ عملی به افزایش فعالیتهای دریایی چین:
در هفته های اخیر، گشت زنی ناوهای چینی، رزمایشهای ترکیبی و ساخت وساز در جزایر مصنوعی دریای چین جنوبی افزایش یافته است. بازگشت ناو باکسر پاسخی مستقیم به این تحرکات است.
۷. حفظ اعتبار دکترین (چرخش به آسیا)
دکترینی که از سال ۲۰۱۲ مبنی بر اولویت آسیا تدوین شده، اگر آمریکا در بحران خاورمیانه نیروهایش را از شرق آسیا خارج کند، عملاً بیاعتبار میشود. پنتاگون نمیخواهد چنین سیگنال ضعفی به پکن بدهد.
۸. فشار نظامی پیش از گفتگوهای حساس:
در میانه مذاکرات یا هر اقدام نظامی آمریکا بهمراه متحدانش، حضور یک ناو بزرگ تهاجمی اهرم فشار واشنگتن را در برابر چین افزایش میدهد.
۹. ارزیابی توان واکنش اطلاعاتی چین:
شاید تغییر ناگهانی مسیر یک ناو بزرگ، نوعی عملیات فریب و سنجش باش . بعبارتی پنتاگون میخواهد ببیند پکن چقدر سریع و دقیق این مانور را تشخیص میدهد.
۱۰. جبران کمبود شناورهای آماده در ناوگان هفتم:
آمریکا با کمبود جدی کشتیهای آماده بکار در اقیانوس آرام مواجه است. باکسر که تازه از تعمیرات خارج شده، بعنوان یک جایگزین سریع، خلأ آمادگی رزمی را پر میکند.
کلام پایانی
بازگشت باکسر به دریای چین جنوبی، فراتر از یک تغییر مسیر تاکتیکی، اعلام اولویت مطلق مهار چین و جلوگیری از تغییر وضعیت تایوان است. این اقدام ضمن نمایش قدرت به پکن و اطمینان به متحدان، محدودیت لجستیکی آمریکا در مدیریت همزمان دو بحران را نیز آشکار میکند.