جام زهر یا آغاز یک طلوع؟

در تابستان ۱۳۶۷، پس از هشت سال جنگی طاقت‌فرسا، ایران در برابر یکی از دشوارترین تصمیم‌های تاریخ معاصر خود قرار گرفت. جنگی که صد‌ها هزار شهید و جانباز بر جای گذاشته بود، شهر‌ها را ویران کرده بود، اقتصاد کشور را تحت فشار قرار داده بود و همچنان با تهدید موشک‌باران شهر‌ها و حملات شیمیایی از سوی رژیم بعث عراق ادامه داشت.

 تصمیمی تلخ برای نجات یک ملت

در چنین شرایطی، امام خمینی (ره) با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ تصمیمی گرفت که بسیاری آن را تلخ، اما سرنوشت‌ساز می‌دانستند. تصمیمی که راه پایان جنگ و آغاز فصل جدیدی از حیات ملت ایران را گشود. اگرچه عده‌ای از پایان جنگ اندوهگین بودند، اما میلیون‌ها خانواده ایرانی از پایان آژیرها، موشک‌ها، بمباران‌ها و سال‌های طولانی نگرانی و داغ استقبال کردند.

 اگر صلح پذیرفته نمی‌شد...

اکنون یک پرسش تاریخی مطرح است: اگر ایران آن روز صلح را نمی‌پذیرفت چه می‌شد؟

آیا حملات شیمیایی گسترده‌تر نمی‌شد؟ آیا شهر‌های بیشتری در معرض ویرانی قرار نمی‌گرفتند؟ آیا هزاران جوان دیگر قربانی جنگی فرسایشی نمی‌شدند؟ آیا نسلی بزرگ‌تر با زخم‌های جسمی و روحی ناشی از جنگ و سلاح‌های شیمیایی روبه‌رو نمی‌شد؟ آیا اقتصاد کشور توان تحمل سال‌های بیشتری از جنگ را داشت؟

 بهای ادامه جنگ چه بود؟

از سوی دیگر، ادامه جنگ می‌توانست به صدام فرصت دهد تا خود را در برابر افکار عمومی جهان طرفدار پایان درگیری معرفی کند و ایران را عامل ادامه جنگ نشان دهد. در چنین شرایطی، شاید بازسازی کشور سال‌ها به تأخیر می‌افتاد و بخش بزرگی از منابع ملی همچنان در میدان نبرد مصرف می‌شد.

 از خاکریز تا سازندگی.

اما با پایان جنگ، ایران توانست انرژی و سرمایه خود را از خاکریز‌های نبرد به جبهه سازندگی منتقل کند. جاده‌ها، سدها، نیروگاه‌ها، دانشگاه‌ها، صنایع و زیرساخت‌های کشور توسعه یافتند و نسل جدیدی در فضایی به‌مراتب امن‌تر از دوران جنگ رشد کرد. در همان حال، صدام حسین با حمله به کویت، چهره واقعی خود را بیش از پیش به جهان نشان داد و سرانجام در مسیری قرار گرفت که پایان آن برای همگان روشن است.

 فرصتی دوباره برای جهش ایران

امروز نیز ایران در آستانه انتخاب‌های مهمی قرار دارد. اگر هر تفاهم، توافق یا صلحی بتواند ضمن حفظ عزت، استقلال و امنیت ملی، به کاهش تنش‌ها، سبک شدن یا رفع تحریم‌ها، گسترش تجارت جهانی، جذب سرمایه‌گذاری، انتقال فناوری و رونق تولید منجر شود، می‌تواند دریچه‌ای تازه به سوی پیشرفت کشور بگشاید.

 آینده را جنگ نمی‌سازد

آینده روشن را نه جنگ می‌سازد و نه تحریم؛ آینده روشن را امنیت، ثبات، سرمایه‌گذاری، علم، تولید، ارتباط سازنده با جهان و امید مردم می‌سازد. همان‌گونه که پایان جنگ در سال ۱۳۶۷ آغازگر دوران بازسازی شد، هر گامی که بتواند کشور را از فرسایش و تنش دور کرده و توان ملی را به سمت آبادانی و توسعه هدایت کند، می‌تواند زمینه‌ساز ایرانی قدرتمندتر، ثروتمندتر و آبادتر برای نسل‌های آینده باشد.

 پیروزی بزرگ‌تر از میدان نبرد

تاریخ گاهی نشان می‌دهد که بزرگ‌ترین پیروزی‌ها نه در ادامه جنگ، بلکه در شناخت زمان پایان دادن به آن و آغاز فصل ساختن رقم می‌خورند.