قمار انتخاباتی نتانیاهو با امنیت اسرائیل

در آستانه انتخابات سرنوشت‌ساز رژیم صهیونیستی، نشانه‌هایی از شکل‌گیری معادله‌ای خطرناک به چشم می‌خورد: تلاقی بحران انتخاباتی با تنش‌های امنیتی فزاینده. شبکه ۱۴ اسرائیل گزارش داده است که ارتش این رژیم، در پی نگرانی از حملات احتمالی ایران و هم‌زمان با نزدیک شدن به انتخابات، سطح آماده‌باش خود را به بالاترین حد رسانده است. خروج نیروها از پایگاه‌های نظامی همچنان ممنوع است و تقویت نیروها از پنجشنبه آینده آغاز می‌شود. این تحولات نظامی در بستر سیاسی‌ای رخ می‌دهد که به گفته کارشناسان، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو با خطر جدی شکست در صندوق‌های رأی مواجه است.

آونر بارنیا، مقام پیشین اطلاعاتی رژیم، در گفت‌وگو با وب‌سایت Eagle Intelligence Reports تأکید کرده است که نتانیاهو از شکست انتخاباتی می‌ترسد و ممکن است خواهان دور تازه‌ای از درگیری با ایران یا حماس باشد؛ بحرانی که می‌تواند زمینه را برای تعویق انتخابات فراهم کند. این تحلیل، اگرچه در حد گمانه‌زنی سیاسی است، در فضای ملتهب کنونی سرزمین‌های اشغالی بازتاب گسترده‌ای یافته و پرسش‌های جدی درباره مرز میان تصمیم‌های امنیتی و محاسبات انتخاباتی ایجاد کرده است.

در سوی دیگر این معادله، یائیر لاپید، رهبر مخالفان نتانیاهو، موضع متفاوتی اتخاذ کرده است. او گفته است که اطلاعاتی در اختیار ندارد که تعویق انتخابات را توجیه کند و نسبت به تصمیم‌های امنیتی نتانیاهو ابراز بی‌اعتمادی کرده است. این اختلاف آشکار، موضوع ایران و سیاست‌های امنیتی را به یکی از محورهای اصلی مناقشه سیاسی داخلی رژیم صهیونیستی تبدیل کرده است. لاپید در عمل این پرسش را مطرح می‌کند که آیا تصمیم‌های نظامی و امنیتی در این مقطع حساس، پاسخی به تهدیدهای واقعی هستند یا ابزاری برای مدیریت بحران سیاسی داخلی؟

ترکیب این دو روایت، تصویری نگران‌کننده از وضعیت رژیم ترسیم می‌کند: از یک سو، ارتش در بالاترین سطح آماده‌باش قرار دارد و از سوی دیگر، اتهام‌ها و بدگمانی‌های سیاسی درباره تفسیر این آماده‌باش شدت گرفته است. پرسش کلیدی این است که آیا رژیم صهیونیستی با تهدیدی امنیتی، واقعی و قریب‌الوقوع روبه‌روست یا اینکه فضای جنگ و بحران به‌مثابه سپری برای فرار از شکست انتخاباتی و به تعویق انداختن رویارویی با رأی‌دهندگان به کار گرفته می‌شود؟

این وضعیت یادآور الگویی آشنا در سیاست صهیونیست‌هاست؛ الگویی که در آن بحران‌های امنیتی و انتخاباتی در هم می‌آمیزند و مرز میان منافع ملی و بقای سیاسی مبهم می‌شود. آنچه اکنون در سرزمین‌های اشغالی می‌گذرد، نه‌فقط مناقشه‌ای میان دولت و مخالفان، بلکه آزمونی برای سلامت دموکراسی این رژیم است: آیا نهادهای امنیتی می‌توانند مستقل از فشارهای انتخاباتی تصمیم بگیرند و آیا افکار عمومی می‌تواند میان تهدید واقعی و بازی سیاسی تمایز قائل شود؟

جنگی که برای فرار از شکست آغاز شود، نه‌تنها قادر به حل بحران سیاسی نیست، بلکه می‌تواند امنیت ملی را نیز به گروگان بگیرد. رژیم صهیونیستی در روزهای آینده با یکی از حساس‌ترین آزمون‌های سیاسی و امنیتی خود روبه‌روست؛ آزمونی که نتیجه آن نه‌فقط در صندوق‌های رأی، بلکه در میدان‌های نبرد احتمالی نیز تعیین خواهد شد.