معماری صبر راهبردی در گردنه تاریخی

برای فهم عمیق تحولات پیچیده و به ظاهر پراکنده این روزها، از آشفتگی‌های اقتصادی و آشوب‌های داخلی گرفته تا تهدیدات خارجی، باید از تحلیل‌های مقطعی و جزئی‌نگر عبور کرد. ما در میانه یک «مسابقه زمان» سرنوشت‌ساز و یک گردنه تاریخی قرار گرفته‌ایم؛ مسابقه‌ایی که یک سوی آن، تلاش خستگی‌ناپذیر ملت ایران برای رسیدن به قله «بازدارندگی کامل» و سوی دیگر، تقلای مذبوحانه دشمن برای جلوگیری از رسیدن ما به آن نقطه است. تمام آنچه امروز شاهد آن هستیم، در چارچوب استراتژی دشمن موسوم به «جنگ ترمیم» قابل تحلیل است؛ جنگی برای ترمیم حیثیت شکست‌خورده و بازگرداندن ابتکار عملی که در میدان‌های سخت از دست داده است.

دشمن پس از شکست‌های راهبردی پی‌درپی، به ویژه پس از جنگ ۱۲ روزه، به یک جمع‌بندی قطعی، اما هراس‌آور رسیده است: توازن قدرت متعارف در منطقه به شکل برگشت‌ناپذیری به نفع جمهوری اسلامی ایران و محور مقاومت تغییر کرده است. او می‌داند که در یک رویارویی مستقیم و کلاسیک، دیگر توان غلبه بر قدرت بازدارنده ما را ندارد و زمان به نفع ما در حال حرکت است. منطق حکم می‌کند که سایه جنگ باید از سر منطقه برداشته شود، اما نه از مسیر یک صلح تحمیلی و ذلت‌بار که دشمن به دنبال آن است. دکترین قطعی نظام جمهوری اسلامی، همانطور که بار‌ها توسط فرماندهی کل قوا تبیین شده، رسیدن به سطحی از اقتدار و «بازدارندگی کامل» است که دشمن حتی فکر تهاجم را نیز از ذهن خود خارج کند. ما در حال حرکت سریع برای رسیدن به این «نقطه مطلوب» هستیم؛ نقطه‌ایی که گزینه‌های دشمن را به صفر نزدیک می‌کند و این، دقیقاً همان چیزی است که او را به جنون و آخرین تقلا‌ها کشانده است.

استراتژی «جنگ ترمیم» دشمن، یک حرکت گازانبری و یک جنگ ترکیبی تمام‌عیار برای به تأخیر انداختن و در صورت امکان، متوقف کردن این مسیر است. یک لبه این گازانبر، فشار حداقلی از خارج است؛ از تهدیدات نظامی و رزمایش‌های تحریک‌آمیز گرفته تا جنگ اقتصادی و ارزی. هدف، ایجاد یک درگیری زودهنگام و کنترل‌نشده است تا ما را از مسیر اصلی خود منحرف سازد. اما لبه دیگر و به مراتب خطرناک‌تر آن، فعال‌سازی حداکثری گسل‌های داخلی از طریق مهندسی آشوب، عملیات روانی و سرمایه‌گذاری بر روی مشکلات اقتصادی است. دشمن به دنبال ایجاد یک «جنگ فرسایشی از درون» است تا با به هم ریختن انسجام ملی و تمرکز راهبردی نظام، فرصت لازم برای تکمیل پروژه بازدارندگی را از ما بگیرد. آشوب‌های داخلی اخیر، آتش‌تهیه و بخش میدانی همین استراتژی پیچیده است.

در برابر چنین نقشه‌ایی، راهبرد ما باید به همان اندازه هوشمندانه، پیچیده و چندلایه باشد. این راهبرد، بر دو پایه استوار است: «صبر راهبردی» و «وحدت ملی». صبر راهبردی به معنای انفعال نیست؛ به معنای «انسداد هوشمندانه» مسیر‌های دشمن، پرهیز از افتادن در تله‌های تحریک‌آمیز او، و مدیریت صحنه با حداقل هزینه است. ما باید با هوشیاری، دشمن را در یک قفس نگه داریم و اجازه ندهیم بازی را به زمینی که او می‌خواهد، بکشاند. اما این صبر راهبردی، تنها در سایه «وحدت و انسجام ملی» امکان‌پذیر است. دشمن دقیقاً بر روی شکاف‌ها و گسست‌های داخلی ما سرمایه‌گذاری کرده است. در این گردنه تاریخی، وظیفه تمام نخبگان، جریان‌های سیاسی و آحاد مردم، فارغ از هر اختلاف سلیقه‌ای، درک این تصویر کلان و کمک به حفظ آرامش و ثبات کشور است.

هر صدایی که امروز، دانسته یا ندانسته، بر طبل تفرقه بکوبد و هر اقدامی که انسجام ملی را خدشه‌دار کند، در حال ریختن آب به آسیاب «جنگ ترمیم» دشمن است. عبور از این چند ماه سرنوشت‌ساز، نیازمند یک «میثاق ملی» برای اولویت دادن به «امنیت و منافع ملی» بر هر امر دیگری است. اگر ما بتوانیم با وحدت و بصیرت، این گردنه را پشت سر بگذاریم، به ساحل امن بازدارندگی کامل خواهیم رسید؛ نقطه‌ایی که در آن، دیگر سایه شوم جنگ برای همیشه از سر این ملت برداشته خواهد شد و مسیر برای پیشرفت و شکوفایی اقتصادی، هموارتر از همیشه خواهد بود. این، همان پیروزی بزرگی است که در انتظار ملت صبور و مقاوم ایران است.