رویکرد دفاعی جمهوری اسلامی ایران

رویکرد دفاعی جمهوری اسلامی ایران بر این اصل مهم مبتنی است که این کشور شروع کننده هیچ جنگی نیست؛ اما اگر مورد حمله قرار گیرد، از راهبرد «مقابله به مثل» استفاده می‌کند. این رویکرد شامل پاسخ مستقیم علیه اهداف دشمن (به طور خاص اسرائیل)، ناامن سازی کل منطقه برای نیرو‌های آمریکایی و میزبانان پایگاه‌های آمریکایی، پدافند هوایی موثر، اقدامات رسانه‌ای، سایبری و بالاخره تلاش‌های دیپلماتیک از طریق عوامل منطقه‌ای و بین المللی است.

پروژه ناامن سازی یا جنگ منطقه‌ای کلیدواژه‌ای بود که پیش از جنگ از زبان مبارک رهبر شهید انقلاب امام خامنه‌ای (رض) صادر شد و اینک آثار عملی آن را در سرتاسر منطقه شاهد هستیم. این رویکرد به ایجاد نوعی بازدارندگی می‌انجامد، زیرا شعله ور شدن منطقه موجب خسارت‌های هنگفت مادی و معنوی به این کشور‌ها شده و در حد توان در صدد راهکار‌هایی برای پایان جنگ بر خواهند آمد.

شبهات مربوط به این رویکرد که در واکنش برخی کشور‌های منطقه نمود یافت، با پاسخ منطقی مقامات جمهوری اسلامی ایران مواجه شد. خلاصه این پاسخ آن بود که ما با کشور‌های منطقه خصومت نداریم و به آنها حمله نمی‌کنیم؛ مگر آنکه خاک و هوا و پایگاه‌های آنها در حمله به ایران مورد استفاده دشمن قرار گیرد و این یک امر بدیهی و مشروع در حق دفاع ذاتی محسوب می‌شود.

ابزار‌های آمادگی ایران شامل سیستم دفاعی تقویت شده، پدافند هوایی و راداری، نوسازی سیستم‌های شناسایی و نظارت برای اطمینان از واکنش زودهنگام در برابر پهپاد‌ها و موشک‌های بالستیک رژیم صهیونیستی، قدرت موشکی با برد و قدرت تخریبی افزایش یافته برای مقابله با هرگونه تهدید بالقوه آمریکا از پایگاه‌های دورافتاد، توسعه و افزایش دقت هواپیما‌های بدون سرنشین و قابلیت استفاده دفاعی، اطلاعاتی و تهاجمی از آنها، نوسازی توانمندی‌های دریایی برای برقراری تعادل نسبی قدرت در خلیج فارس و تنگه هرمز و استفاده از امکانات متنوع دریایی است.

واقعیت‌های جنگ جاری نشان می‌دهد آمریکا و رژیم صهیونیستی پیش از حمله به ایران نسبت به واکنش ایران محاسبه درستی نداشتند. از یک سو مردم ایران به‌جای شورش علیه نظام، علیه رژیم صهیونیستی و آمریکا متحد شدند. آمریکا و اسرائیل انتظار داشتند با شروع حملات از آسمان، مردم ناراضی ایران به خیابان‌ها بریزند و با ایجاد آشوب و شورش، به استقبال رژیم صهیونیستی بیایند. اما برخلاف پیش‌بینی رسانه‌ها و حامیان تجاوز، حتی بازار و ادارات تعطیل هم نشد. بلکه همکاری و همراهی مردم بیشتر هم شد.

همگرایی و وفاق ملی در جریان جنگ ۱۲ روزه هم محقق شد، اما ظاهرا دشمنان از این واقعیت درس نگرفته و یک آزمون شکست خورده را بار دیگر آزمودند. این طبیعی است که مردم ایران و هر کشور آزاده‌ای در مقابل تجاوز خارجی منسجم شود، به‌خصوص آن‌که تجاوز از جانب اسرائیل باشد که همگان سوابق جنایات و نقض حقوق بشر آن را در غزه دیده‌اند، اما تصمیم‌سازان رژیم صهیونیستی قبل از حمله در فضای فکری دیگری بودند.

اشتباه دیگر دشمنان آن بود که توانمندی نظامی ایران را دست‌کم گرفته بودند. با آنکه حملات دشمن خسارت‌هایی به فرماندهی نظامی و ذخایر پهپادی، موشکی و راداری ایران وارد کرد و از همه مهمتر راش نظام یعنی رهبر معظم انقلاب را ترور کرد؛ اما این حملات آسیب چندانی به ساختار دفاعی کشور وارد نکرد. بطوری‌که ظرف چند روز هزاران موشک و پهپاد به سمت رژیم صهیونیستی و پایگاه‌های آمریکا در منطقه شلیک شد.

نکته‌ای که حتی تحلیلگران نظامی دشمن به آن اشاره دارند این است که چرا سران دشمن چرا از جنگ یمن درس نگرفته‌اند. آمریکا، رژیم صهیونیستی و قدرت‌های اروپایی در چندین هفته طی حملات گسترده به یمن نتوانستند این کشور را تسلیم کنند و حملات موشکی یمن به رژیم صهیونیستی ادامه دارد، بدیهی است که حملات هوایی چند روزه رژیم صهیونیستی نمی‌تواند ایران که بسیار بزرگتر، پرجمعیت‌تر، کوهستانی‌تر و صنعتی‌تر از یمن است و سال‌ها بر برنامه موشکی خود کار کرده است، به زانو در آورد.

نکته دیگر آن است که هیچ حکومتی با حمله هوایی ساقط نمی‌شود. مگر آنکه نظامیان مهاجم پا بر زمین بگذارند و در نبرد زمینی بجنگند. چیزی که برای رژیم صهیونیستی و آمریکا در تجاوز به ایران حتی قابل تصور هم نیست. در جنگ زمینی هنوز حتی یک گلوله شلیک نشده و حتی یک سرباز، یا تانک و ادوات رزمی ایران آسیب ندیده است. رژیم صهیونیستی و آمریکا هیچ مرز جغرافیایی با ایران ندارند و حمله از هیچ نقطه‌ای ممکن نیست و در صورت حمله هیچ چشم‌اندازی برای پیروزی آنها وجود ندارد. حمله زمینی به ایران حتی در رویا هم قابل تصور نیست.

اشتباه دیگر دشمن نادیده گرفتن این قانون طلایی بود که "شروع کننده جنگ، بازنده است. " مرور شکست‌های تاریخی در صد سال اخیر نشان می‌دهد که هر قدرتی که جنگ را شروع کرده در نهایت، پشیمان یا بازنده میدان شده است. آلمان، ژاپن و ایتالیا جنگ جهانی دوم را شروع کردند و در نهایت شکست خوردند. آمریکا جنگ ویتنام را شروع کرد و شکست خورد، شوروی به افغانستان تجاوز کرد و با دست خالی عقب‌نشینی کرد. عراق به ایران تجاوز کرد و پشیمان شد و شکست خورد. آمریکا به عراق حمله کرد و گرچه رژیم صدام را حذف کرد، اما پشیمان از این حمله با تریلیون‌ها دلار خسارت، نهایتا کنترل عراق را به نیروی مقاومت عراقی سپرد. رژیم صهیونیستی به جنوب لبنان حمله کرد و مجبور به عقب‌نشینی مجبور شد و نتیجه اینکه حزب‌الله نشو و نما یافت و بالنده شد. صربستان به بوسنی و هرزگووین و کرواسی حمله کرد و مفتضحانه شکست خورد. عربستان به یمن حمله کرد و نتیجه‌ای جز شکست و خسارت نداشت و اینک آمریکا و رژیم صهیونیستی در شرایطی جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران را شروع کرده‌اند که جمهوری اسلامی با توجه به تجربه جنگ ۱۲ روزه از آمادگی و توانمندی‌های بیشتری در دفاع از تمامیت و نظام خود برخوردار می‌باشد.

نکته مهم دیگر آن است که وقتی کشوری در موضع تدافعی باشد از جنبه موازین حقوقی و افکار عمومی برحق محسوب می‌شود و در مقابل طرف مهاجم و متجاوز محکوم می‌گردد. این امر باید در دستور کار پیگیری دیپلماسی و حقوقی نظام قرار گیرد تا در کشمکش رسانه‌ای و عملیات روانی دشمن جای ظالم و مظلوم تغییر نکند.