تاب‌آوری تمدنی

در روز‌های جنگ و بحران، وقتی دشمن سعی می‌کند با حمله به زیرساخت‌های حیاتی، رشته زندگی روزمره را پاره کند، جامعه‌ایی پیروز است که سرمایه انسانی‌اش دچار فرسایش نشود. تاب‌آوری به معنای منفعل بودن، انکار درد یا نادیده گرفتن بمباران‌ها نیست؛ بلکه به معنای قدرت ترمیم و بازسازی در حین نبرد است. نظام اسلامی در طول این دهه‌ها با وجود تمام فشار‌های خردکننده، ثابت کرده که یک واقعیت عینی و مستحکم است، نه یک ایدئولوژی صرف روی کاغذ. همان‌طور که رهبر شهید در تاریخ ۱۴۰۱/۰۶/۱۲ تاکید کردند، تاب‌آوری نظام اسلامی، از خود پدید آمدن آن مهم‌تر است. این یعنی ما از یک نهال آسیب‌پذیر اول انقلاب، به یک درخت کهن با ریشه‌هایی در عمق اراده ملی تبدیل شده‌ایم که با هیچ تندبادی از جا کنده نمی‌شود.

امیرالمومنین (ع) در حکمت اول نهج‌البلاغه، نقشه‌راه دقیق یک ملت تاب‌آور را ترسیم کرده است: «کونوا فی الفتنه کابن اللبون؛ لا ظهر فیرکب، و لا ضرع فیرلب». این یک دستورالعمل امنیتی برای امروز ماست. در شرایطی که دشمن با تمام توان رسانه‌ای خود سعی دارد جامعه را به سوخت هیجانات سیاسی تبدیل کند یا از آن به عنوان ابزار بهره‌کشی استفاده کند، ملت ما با بلوغی که حاصل سال‌ها آزمون و خطاست، تن به بازی فتنه‌گران نمی‌دهد. ایستادن هوشمندانه، یعنی نه اسب سواری دشمن شدن و نه اجازه دادن به آنها برای دوشیدن شیر ناامیدی از این کشور. ما در اینجا با مفهوم تاب‌آوری هوشمند روبروییم؛ یعنی جامعه‌ای که در عین درک تهدید، دچار فلج تحلیلی نمی‌شود.

دشمن خبیث امروز در نبرد میدانی و رودررو با دلاوران نیرو‌های مسلح، دچار تحقیری عمیق شده است. آنها خوب می‌دانند که در مصاف موشکی، قافیه را باخته‌اند. برای همین، راهبرد خود را تغییر داده‌اند و کید اصلی را به سمت دو نقطه متمرکز کرده‌اند: یکی تاب‌آوری معیشتی و روانی مردم و دیگری ایجاد خطای محاسباتی در ذهن مسئولین کشور

آنها می‌خواهند با ایجاد سندرم وحشت، مسئولین ما را در تصمیم‌گیری‌های کلان به تردید بیندازند. در پیام حضرت آیت الله امام سید مجتبی حسینی خامنه‌ای که به مناسبت عید غدیر و سالگرد ارتحال امام (ره) منتشر شد، دقیقاً روی همین نقطه دست گذاشته شد که ملت ایران با بعثت دوباره‌اش در کنار جبهه مقاومت، مایه مباهات ملت‌های آزاده شده است. دشمن می‌خواهد با بزرگ‌نمایی مشکلات، امید را از جامعه بگیرد و کشور را در یک بن‌بست خودساخته قرار دهد، اما تاب‌آوری یعنی ایستادن بر سر آرمان‌ها، حتی وقتی زیرساخت‌ها هدف بمب‌های ناتوی عربی-غربی قرار می‌گیرند.

پیروزی واقعی زمانی است که گزارش دقیق میدانی، روایت مسئولانه از صحنه نبرد و امید اجتماعی مردم در یک راستا قرار بگیرند. تاب‌آوری با دروغ‌گویی یا پنهان‌کاری ساخته نمی‌شود، بلکه با صداقت رسانه‌ای و اعتماد متقابل محقق می‌شود. از نگاه راهبردی، جامعه‌ایی که آرامش، امید و عقلانیت خود را در لحظات بحرانی حفظ کند، می‌تواند از دشوارترین گردنه‌ها عبور کند. ملت ما امروز فهمیده است که دشمن دقیقاً با هدف فروپاشی نظم ذهنی مردم می‌جنگد؛ بنابراین، پاسخ ما به بمب‌های دشمن، تنها موشک نیست؛ پاسخ ما حفظ نظم اجتماعی تداوم خدمت‌رسانی و تقویت پیوند‌های انسانی است. آرامش مردم در خیابان، در این جنگ ترکیبی، خودش یک عملیات آفندی علیه دشمن است که برنامه‌های آنها را به بن‌بست می‌کشد.

ما در پیچ تاریخی مهمی هستیم. نظام سلطه که از ۸۰ سال پیش، پادگانی به نام اسرائیل را برای جلوگیری از پیشرفت تمدنی ما ساخته، امروز در حال مشاهده‌ی فروپاشی ابزارهایِ هژمونیک خود است. مسیر، همان مسیر امام شهید است؛ مسیری که در آن اعتماد به وعده الهی و تکیه بر توان داخلی، تکیه‌گاه اصلی است. ما امروز در حال تجربه کردن یک بلوغ تمدنی هستیم که حاصل دهه‌ها ایستادگی است؛ ایستادنی که نه تنها ما را از پا درنیاورد، بلکه ما را قوی‌تر، منسجم‌تر و مصمم‌تر برای تحقق تمدن نوین اسلامی کرد. امروز تاب‌آوری یعنی آمادگی برای یک دوران طولانی گذار که در آن، هر کسی که صبر راهبردی و عقلانیت انقلابی داشته باشد، برنده نهایی میدان خواهد بود. دشمن می‌داند که اگر این پیوند مردم و نظام باقی بماند، هیچ بمبی قادر به تغییر محاسبات ما نخواهد بود.

این یعنی ما از مرحله بقاء عبور کرده و در مرحله اقتدار پایدار هستیم؛ مرحله‌ای که در آن، دشمن دیگر به دنبال حذف ما نیست، بلکه به دنبال مهار ماست و این بزرگ‌ترین پیروزی برای ماست.