رصدداخلی

قالیبافی که ما می‌شناسیم

حسین شریعتمداری طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت: جریانات غربگرا با تحریف و یا تقطیع برخی از مواضع آقای قالیباف و سپس با تعریف و تمجید از موضع یادشده، اصرار دارند که از یک‌سو، پایگاه اجتماعی ایشان را تغییر یافته قلمداد کنند و از سوی دیگر، ارادت همیشگی نیرو‌های انقلابی و حزب‌الله به جناب ایشان را مخدوش جلوه دهند. به یقین برادر عزیزمان آقای قالیباف از سرنوشت سیاسی کسانی که قربانی همین ترفند شده‌اند، بی‌خبر نیستند. این ترفند اگرچه با شخصیتی که از آقای قالیباف می‌شناسیم، آب در هاون کوبیدن است ولی انتظار آن است که جناب ایشان برای پرهیز از برداشت‌های ناصواب، بر مواضع انقلابی خود تاکید و تصریح بیشتری داشته باشند تا راه سوءاستفاده و برداشت‌های غرض‌ورزانه بسته بماند؛ و بالاخره، گفتنی است که این وجیزه می‌توانست محرمانه بماند و ارسال خصوصی داشته باشد ولی به دو علت انتشار آن ضروری به نظر می‌رسید. اول، آن که این ترفند در موارد دیگری نیز به کار گرفته می‌شود و رسانه‌ای شدن آن می‌تواند تلنگری هشداردهنده باشد و دوم، ضرورت تاکید بر شخصیت برجسته و انقلابی آقای قالیباف که شاید برای نسل جوان امروزمان ناگفته مانده باشد.

هنری که جمهوری اسلامی باید داشته باشد

روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: مسئولان نظام جمهوری اسلامی باید راه مقابله مؤثر با دشمن را آنطور که واقعیت دارد بشناسند و روی اصلی‌ترین عامل مقاومت که رضایت مردم است تکیه کنند. رضایت مردم را نباید در مسائل معیشتی خلاصه و محدود دانست. قطعاً مسائل معیشتی بسیار مهم هستند ولی اهمیت دادن به نقش مردم در تعیین خط‌مشی سیاسی و مدیریتی کشور، تأمین آزادی‌های مشروع، ایجاد امید در عموم با کنار گذاشتن جنگ قدرت، اندیشیدن به مصالح عمومی به جای پرداختن به منافع گروهی و انجام اقدامات عملی برای رعایت حقوق مردم در عرصه‌هایاجتماعی هم سهم بزرگی در جلب رضایت مردم دارند. عنوان مردم را نیز نباید در دایره‌ای محدود تعریف کرد. راضی نگهداشتن بخشی از مردم که با مسئولین همراهند، چیزی نیست که بتوان به آن قانع شد. مسئولان باید هنر جذب آن دسته از مردم را داشته باشند که یا همراه نیستند یا اعتراض دارند و یا بی‌تفاوتند. عملکرد‌ها نباید طوری باشند که این سه دسته را به حال خودشان رها کنند و یا زمینه را برای تکثیرشان فراهم نمایند.

خرید اموال عمومی به ریال، فروش کالای نهایی به دلار!

روزنامه اطلاعات نوشت: نگاهی به رفتار محاسباتی دولت نشان می‌دهد تقریبا هیچ کالا و خدمت عمومی نیست که ارزشش با دلار آمریکا محاسبه نشود؛ از آب و برق و ارتباطات گرفته تا گندم و گوشت و روغن و لوازم یدکی خودرو و پودر رختشویی و بنزین و گاز و گازوئیل و فولاد و پتروشیمی و سیمان و خودرو و بلیت هواپیما و تعرفه‌ها و ارزش‌گذاری‌های گمرکی و قیمت‌های بورسی و بخصوص بورس کالا و دارو و درمان و اجاره مسکن و طلا و سکه و .... به علاوه، این صحیح است که اقتصاد ایران واردات محور است و در این شرایط طبیعی است کالایی که با دلار خریداری و وارد کشور شده است، قیمت نهایی‌اش هم برمبنای دلار تعیین گردد.

بدین‌ترتیب، معادله‌ای که بر پایه دلاریزه‌شدن قیمت‌ها شکل می‌گیرد مستقیما به ضرر مردم وضایع کننده حقوق عمومی و حق انفال است. چرا که دولت و حاکمیت عوامل و مواد اولیه تولید را به صورت ریالی از جیب عموم مردم برمی‌دارد، اما محصول نهایی را در قیمت روز جهانی و بهای بازار آزاد دلار آمریکا ضرب کرده و به مردم می‌فروشد. انگار که کسی بابت اقامت در خانه ملکی و شخصی خودتان از شما اجاره بگیرد!

ایران دیگر مثل بچه‌های مؤدب نخواهد بود!

روزنامه فرهیختگان نوشت: آنچه به‌عنوان موضع واحد ایران در واکنش به آغاز جنگ اقتصادی از زبان دبیر شورای‌عالی امنیت ملی مطرح شد، واکنشی قاطع به موضع‌گیری‌هایی بود که بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا آن را مطرح کرد. در طراحی آنها ایران اگر درگیر فشار و محاسبات اقتصادی شود، توانی برای بازگشت به جنگ گسترده در حوزه نظامی نخواهد داشت و آن زمان آمریکا می‌تواند دست برتر در این نبرد پیدا کند. ایران این بار نیز در بازی شطرنج قدرت با آمریکا، مهره‌ای را انتخاب کرد که ضمن حفظ موقعیت برتر در جنگ، مجدداً خسارت‌های دیگری به دشمن آمریکایی و متحدانش وارد کند. ازاین‌جهت دبیر شورای‌عالی امنیت ملی اعلام کرد اگر کسی در جنگ اقتصادی علیه ایران به آمریکا کمک کند و شریک او شود، اهداف و منافع او در منطقه هدف حمله ایران قرار خواهد گرفت. البته پیش از آن مذاکراتی با این کشور‌ها برگزار خواهد شدو همچنین تأکید کرد ایران بر اجرای دیپلماسی جدیت دارد؛ اما دیگر مثل بچه‌های مؤدب پای میز مذاکره نخواهد نشست، بلکه راهبرد را تغییر خواهد داد.

سانسور دوباره سخنان پزشکیان و سیدحسن خمینی در صداوسیما

عصر ایران نوشت: دیروز یک‌بار دیگر خبر سانسور صحبت‌های رییس‌جمهور و سیدحسن خمینی در صدا و سیما حاشیه‌ساز شد. بخش خبری ساعت ۱۴ شبکه اول سیما در پخش سخنان رییس‌جمهور، پزشکیان و سیدحسن خمینی در حرم امام خمینی (ره) و در آیین حضور اعضای دولت در این مرقد، اشارات آنان به تفاهمنامه و تاکید بر صلح حدیبیه در سخنان یادگار امام را پوشش نداد. ظاهرا صدا و سیما تشخیص داده انعکاس این قسمت از آنچه رییس شورای عالی امنیت ملی یا نواده رهبر فقید انقلاب گفته‌اند به‌صلاح نیست. نکته جالب اینکه کارشناسان صدا و سیما، اما همین‌ها را دستمایه انتقاد قرار خواهند داد تا این پرسش درگیرد که اگر نگفته‌اند از چه می‌گویید و اگر گفته‌اند چرا خبر آن را درست و حسابی نمی‌خوانید؟ یوسف سلامی، خبرنگار هم ترجیح داد سراغ وزرا برود و از آنها بپرسد آیا از محاصره و جنگ می‌ترسند یا نه و از زبان آنها با قاطعیت بشنود نه و البته پاسخ دکتر ظفرقندی، وزیر بهداشت قابل تامل بود که گفت: جای ترس نیست، اما نگرانی چرا.

رژیم صهیونیستی در برزخ جبهه‌های باز و سفره‌های خالی

سخنان تام باراک، سفیر آمریکا در ترکیه و نماینده ویژه ترامپ در امور منطقه، درباره احتمال اقدام رژیم صهیونی به حمله به مقر‌هایی در خاک سوریه که نیرو‌های ترکیه در آن حضور دارند، در شرایطی مطرح شده است که تل‌آویو از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون درگیر طولانی‌ترین، پرهزینه‌ترین و فرسایشی‌ترین جنگ تاریخ خود است. این اظهارات، فارغ از اینکه یک هشدار دیپلماتیک یا یک تحلیل اطلاعاتی باشد، پرسش اصلی را دوباره پیش می‌کشد: رژیمی با پهنه سرزمینی کوچک، جمعیتی حدود ده میلیون نفری، شکاف‌های عمیق اجتماعی، بحران خدمت نظامی در میان حریدی‌ها و وابستگی فزاینده به کمک‌های مالی و تسلیحاتی آمریکا، چگونه می‌تواند هم‌زمان چند جبهه فعال را اداره کند و جبهه‌ای جدید با ترکیه در سوریه بگشاید؟ رژیم صهیونی در ظاهر از نظر نظامی توانسته است چند عملیات تاکتیکی انجام دهد و برخی اهداف خود را در غزه و لبنان پیش ببرد. اما از منظر اقتصاد سیاسی جنگ، این رژیم با یک تناقض بنیادین روبه‌روست: مطالبات ایدئولوژیک آن مبنی بر تداوم جنگ، گسترش شهرک‌سازی، تغییر موازنه منطقه‌ای و حذف تهدید‌ها از طریق نظامی، با ظرفیت‌های مالی، انسانی و لجستیکی‌اش هم‌خوانی ندارد. /مشرق

ترس از روایت ایران

وطن امروز نوشت: نظرسنجی‌ها و تحقیقات میدانی در آمریکا و کشور‌های اروپا نشان می‌دهد رسانه‌های وابسته به جریان سلطه، قدرت خلق تصاویر مخدوش و انحرافی از ایران قدرتمند را از دست داده‌اند و حمایت آنها از جنگ سوم تحمیلی علیه ایران، ویژند ملی کشور‌های متخاصم را نزد شهروندان‌شان نیز متزلزل کرده است. نقش دستگاه دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در تحقق این روند غیرقابل انکار است. ابراز همدردی گسترده شهروندان اروپا با ملت مظلوم، اما غیورو مقاوم ایران از یک سو و تبلور خشم و نفرت تصاعدی آنها از رویکرد ضد حقوق بشری حکمرانان‌شان، جایی برای «روایت‌سازی وارونه از ایران» برای صاحبان تزویر و سلطه باقی نگذاشته است؛ بنابراین اخراج از پیش تعیین‌شده رایزن فرهنگی کشورمان در پاریس جای تعجب ندارد! در اینجا قاعده‌ای کلان وجود دارد که باید نسبت به آن توجهی ویژه مبذول داشت. هنگامی که یک کشور در معرض «تصویرسازی منفی هدایت‌شده» یا بازنمایی کلیشه‌ای قرار می‌گیرد، هزینه‌های مبادلات بین‌المللی آن افزایش می‌یابد