- گادی آیزنکوت: تغییر حکومت در ایران هدف درستی برای جنگ نیست؛ نتانیاهو درباره بمب اتمی ایران دروغ میگوید!
- مردم برزیل به حامی سرسخت ترامپ رأی ندادند
- دستگیری بیش از ۱۴۰۰ معترض در فرانسه
- بیانیه مطبوعاتی نشست چهارجانبه ایران، پاکستان، ترکیه، عربستان درباره امنیت و ثبات منطقهای
- شانس نتانیاهو برای باقی ماندن در سمت نخستوزیری اسرائیل
- رضا شاه روحت شاد؟!
- تصویری از آخرین حضور رهبر شهید انقلاب در مراسم عزاداری شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) در حسینیه امام خمینی (ره)
- اکونومیست: درصد رأیدهندگان آمریکایی که معتقدند اعزام نیروهای نظامی برای جنگ در موارد زیر اشتباه بوده است
- زلنسکی برای گرفتن پدافند به قدرت موشکی ایران اعتراف کرد
- آیا بمب اتمی خواهیم ساخت؟!
- سردار جوانی: بحرانهای غرب تازه با پیامدهای جنگ علیه ایران روبهرو شدهاند
- لیست سیاه تنگه هرمز ۱۲۲ تایی شد
- پاریس در آتش!
- المیادین: تنگه هرمز زیر سلطه ایران؛ سلاحهای جدید در راه و برخورد قاطع با کشتیهای متخلف
- دبیرکل کتائب سیدالشهدای عراق: ایران با تهدید واقعی مواجه شود، قطعاً وارد جنگ میشویم
دزدی دریایی آمریکا
مدتی پیش وزارت انرژی آمریکا اسنادی را منتشر کرد که نشان میدهد ایالاتمتحده آمریکا دو میلیون بشکه نفت ایران را به فروش رسانده است. این کشتی در سواحل امارات و با پرچم لیبریا توقیف شد. شواهد حاکی از آن است که این کشتی به بندری در هوستون تگزاس منتقل شد. در ادامه مقامات آمریکایی این موضوع را مطرح کردند که نفت این کشتی متعلق به ایران است. گفتنی است که مقامات آمریکایی محموله این کشتی را به قیمت صد و ده میلیون دلار به فروش رساندهاند؛ اما سؤالی که در این راستا مطرح میشود این است که آیا این اقدام ایالاتمتحده آمریکا قانونی بوده است؟ بسیاری از کارشناسان حقوق بینالملل معتقدند این کار ایالاتمتحده مصداق دزدی دریایی است. اگرچه سخنگوی ورزات دادگستری امریکا، مایک رایموندی، دلیل مصادره بار این کشتی را کمک به قربانیان تروریسم میداند؛ اما به نظر میرسد که یک نکته در اینجا لحاظ نشده است و آنهم این است که محموله این کشتیها متعلق به بخش خصوصی بوده است.
نکته دیگری که باید مدنظر قرار داشت این است که اگر این اتفاقات در زمان دولت ترامپ رخ میداد چندان عجیب نمینمود، چراکه دولت ترامپ بسیاری از نهادها و سازمانهای بینالمللی را از درون تهی کرده بود و یکجانبهگرایی راهبرد اصلی دولت وی بود؛ اما دولت بایدن که از همان آغاز شعارش بازگشت به نهادهای بینالمللی و چندجانبه گرایی در سیاست خارجی بود، میبایست حداقل در ظاهر، ظاهری قانونمدارتر به خود بگیرد و بهجای حلوفصل مسائل از درگاه حقوقی تن به راهزنی و دزدی دریایی ندهد. البته مبرهن است که حقوق بینالملل ابزار هژمونی ایالاتمتحده برای تحمیل سیاست است و تفاوت چندانی میان سیاستگذاران ایالاتمتحده در این حوزه وجود ندارد.