صلح تحمیلی؛ ذلت اسرائیل، التماس آمریکا

❇️ عملیات بشارت فتح، آغازگر مرحله‌ای نوین در نبرد مستقیم با آمریکا و رژیم صهیونیستی بود. هدف قرار گرفتن پایگاه الاستراتژیک العدید در قطر، نشان داد که جمهوری اسلامی ایران از فاز هشدار و بازدارندگی عبور کرده و به سطح بازتعریف میدان با ضربات مستقیم رسیده است. ضربه به پایگاه‌های آمریکا در عمق منطقه، سیگنالی آشکار بود: دیگر هیچ نقطه‌ای برای دشمن امن نیست و پاسخ ایران، از جنس پایان دادن به بازی‌های یک‌طرفه است.

❇️ رژیم صهیونیستی که به‌گمان خود قصد داشت با یک عملیات محدود، موازنه قدرت را بازگرداند، برخلاف محاسبات خود، تنها در ساعات اولیه جنگ، به‌طور کامل به موضع دفاعی رفت. از آن لحظه، سیل حملات موشکی و پهپادی به‌گونه‌ای زیرساخت‌های حیاتی این رژیم را درهم کوبید که تقریباً چیزی از اسرائیل باقی نماند: پالایشگاه‌ها، پادگان‌ها، مراکز اطلاعاتی، ایستگاه‌های راداری و حتی مقر‌های ارتش، یکی پس از دیگری هدف قرار گرفتند. دو شهر کلیدی تل‌آویو و حیفا زیر آتش مستمر و دقیق مقاومت فرو رفتند و بخش زیادی از جمعیت صهیونیست‌ها بیشتر ساعات روز را در پناهگاه‌ها سپری می‌کردند.

❇️ در این وضعیت، آمریکا که خود درگیر ضربه سنگین به پایگاه العدید شده بود، برای جلوگیری از گسترش بحران، عملاً وارد فاز التماس برای آتش‌بس شد. تماس‌های فشرده، فشار‌های سیاسی و پیام‌های پشت‌پرده برای توقف حملات، تنها برای جلوگیری از فروپاشی کامل هیمنه نظامی‌شان بود. آنها به‌خوبی دریافتند که در صورت ادامه درگیری، امکان مهار میدان از دست خواهد رفت. این دقیقاً همان صلحی بود که از سر استیصال و ترس، به آن تن دادند.

❇️ در واپسین ساعات، صهیونیست‌ها کوشیدند با چند عملیات در تهران و شهر‌های دیگر، چهره فروپاشیده خود را ترمیم کنند؛ اما این حملات با پاسخ قدرتمند نیرو‌های مسلح بلافاصله مواجه شد تا ذلت صهیونیست‌ها را بیشتر نمایان کند و نشان دهد هر جنایتی از سوی صهیونیست‌ها با پاسخ قاطع ایران همراه خواهد بود. در این نقطه، باید به کلام راهبردی رهبر معظم انقلاب بازگشت: «ما صلح تحمیلی را نمی‌پذیریم.» اکنون روشن است که نه تنها صلح تحمیلی را نپذیرفتیم بلکه این ایران بود که صلح را تحمیل کرد، نه از راه گفت‌و‌گو، بلکه با موشک، پهپاد و ابتکار میدان. دشمن فهمیده که نمی‌تواند جنگی را آغاز کند، مگر آنکه پایانش را مقاومت تعیین کند.