❇️ در فضای سیاسی و رسانهای امروز، آنچه با عنوان «#مکانیزم_ماشه» مطرح میشود، بیش از آنکه یک اتفاق حقوقی-اقتصادی جدید باشد، در حقیقت یک پروژهی روانی است. چرا؟ چون واقعیت اقتصادی ایران سالهاست در شرایط تحریم به سر میبرد و بازگشت قطعنامههای شورای امنیت، تغییر ماهوی در این وضعیت ایجاد نمیکند.
❇️ نکته کلیدی اینجاست: اسنپبک یک تهدید نیست، یک روایتسازی است. دشمن تلاش میکند با القای «بحران قریبالوقوع» ذهن مردم را #تسخیر کند و فضای داخلی کشور را درگیر تردید و دلسردی سازد.
❇️ تجربه نشان داده که #فشار_حداکثری شکست خورده است؛ حتی مقامات غربی اعتراف دارند ایران توانسته بخش قابل توجهی از #تحریمها را بیاثر کند. بنابراین، «اسنپبک» بیشتر به معنای ناکامی غرب است تا تهدیدی علیه ایران. آنان با ابزار نمادین، میخواهند شکست عملی خود را پنهان کنند.
❇️ از زاویه دیگر، این رخداد یک فرصت نیز هست: افشای دوگانگی اروپا و غرب در پایبندی به تعهدات بینالمللی. ملتها و افکار عمومی جهان هرچه بیشتر به بیاعتباری آنان واقف میشوند. این رسوایی، سرمایهای برای #جبهه_مقاومت و برای #مشروعیت راه ایران است.
✅ پس مهمترین وظیفه امروز، خنثیسازی جنگ روایتهاست؛ نشان دادن اینکه #اسنپ_بک نه آغاز بحران، بلکه نشانه درماندگی دشمن است.
ایرانِ امروز با عقلانیت انقلابی، نه در موضع انفعال، بلکه در موضع ابتکار قرار دارد.